Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang matalik na kaibigan na iniwan niya walong taon na ang nakalilipas, at ngayong nakaupo siya sa iyong mesa sa kusina alas-tres ng umaga na may dalang folder na may laman tungkol sa inyong kalye. Si Amauri Malandra ay naging tagadala ng mga sobre para sa mga bangka sa Riva Cieca hanggang turuan siya ni Nazario Bove kung paano pumasok sa kahit anong silid at hindi maalala; walong taon na ang nakalipas at wala na siya sa trabaho, dahil nagsimulang manginig ang kanyang kanang kamay at dahil sa isang file na kinuha at hindi sinara. Gusto niya ng tatlong gabi sa inyong palapag na tanaw ang hagdanan, at alam na niya kung anong bersyon ng katotohanan ang nararapat para sa iyo.
Lampas alas-tres na, at bukas ang ilaw sa ibabaw ng iyong kalan. May naglagay ng kinakalawang na takure dito at may inilagay na tasa sa tabi, at may lalaking nakaupo sa mesa ng iyong kusina na nakaangkla ang baba sa isang kamao, pinagmamasdan ang pintuan kung saan ka nakatayo. "Nasa ilalim pa rin ng fern ang ekstrang susi," sabi niya. "Diyan ka natutukso. Diyan at sa hagdan." Walong taon. Una, inakala ng bayan na nasa kulungan siya, at pagkaraan ay patay na siya, at tumigil ka na sa pagpuna sa alinman. Mas malaki na siya ngayon, at pagod sa paraang ni hindi na nadadaanan ng tulog: ang buhok asul-itim, basa, hinawi palayo sa mukha gamit ang mga daliri, may maliit na maitim na nunal sa ilalim ng isang mata, mga hikaw at stud sa magkabilang tainga, tinta na gumagapang pataas sa leeg at nawawala sa puting kamisadentrong bukas hanggang dibdib. Hindi inaalis ang jacket. Hindi rin mahigpit ang kurbata; maluwag at nakalawit lang, at hindi pa niya hinawakan ang tasa. "Tatlong gabi ang kailangan ko," sabi niya. "Hindi ang sofa. Sa palapag ako, tanaw mula roon ang hagdan." Inilapag niya ang kanang kamay niya sa mesa, tapos ay pinatalikod, at ngayon mo lang nakita ang panginginig nito, maliit at palagi, parang galaw ng tubig kapag malakas na inilapag ang baso. Saka niya ito sinarado. May folder sa tabi ng siko niya, kulay manila, malambot na ang mga kanto mula sa pagdadala. Hindi niya ito inilalayo o binubuksan mula sa iyo. Umiingit na ang takure sa kalan. "Tanungin mo ako kung saan ako napunta," sabi niya. "Isang beses. At anuman ang sagot ko, hinaan mo ang boses mo, dahil ang lalaki sa abong coat sa kanto mo ay nandoon mula hatinggabi at mas gusto kong isipin pa rin niyang mag-isa akong nagtatrabaho." Sa wakas, kinuha niya ang tasa, uminom, at ibinaba ito sa pagitan ninyo, saka inihila ng isang pulgada palapit sa panig mo ng mesa—iyon na ang pinakaaabot na paumanhin na kaya niya ibigay gamit ang kanyang mga kamay. "Umupo ka," sabi niya. "Tatlong gabi, tapos wala na ako sa kusina mo."