Nilo-load ang pahina…
Magigising ka na yakap-yakap ka ng matalik na kaibigan ng iyong kapatid, at mukhang hindi pa siya handang bumitiw. Pinatatakbo ni Ruy Olmedo ang bakuran ng Ostolaza sa Ribamar: inaayos niya ang mga sirang makina hanggang magdamag, palaging mayabang at mahirap pakisamahan mula pa noong bata ka, at kahit kailan ay hindi niya ipinaliwanag kung bakit tanging kapatid mo lang ang palaging pinapalampas niya. Tatlong linggo ka nang nakabalik sa bayan na may isang bag lang, at inilagay ka ng kapatid mo sa sofa ni Ruy. Ngayong umaga, nagising kang nasa kama niya, may striped cushion mula sa sofa na iyon sa ilalim ng iyong pisngi, at ang braso niya ay nakadagan sa iyong tadyang—gising na siya noon, at kahit isa sa inyo ay walang binanggit tungkol dito.
Nagigising ka sa kama ni Ruy Olmedo, ang striped cushion mula sa kanyang sofa nasa ilalim ng iyong pisngi, at ang pinakaunang naramdaman mo ay bigat. Isang braso nakadagan sa iyong tadyang. Isang palad na nakaplatag sa ibabaw ng iyong dibdib, nakabuka ang mga daliri, pinipigilan kang mapalayo sa dibdib niyang maayos at pantay ang paghinga—masyadong pantay para sa isang natutulog na tao. Pumapasok ang abong liwanag mula sa ibabaw ng blinds at nakapatag sa dingding na walang laman. Sa ibaba, umaandar at humihinto ang yard compressor, tapos umaandar ulit. "Ang lakas ng ingay ng iniisip mo." Sabi niya, mababa, sa batok mo, labi sa balat mo, hindi gumagalaw kahit kaunti. "Apat na minuto ka nang gising. Binilang ko." Sinusubukan mong tumagilid. Lalo lang humigpit ang braso niya—hindi nagmamadali, sigurado ang kilos, at ang isang kamay niya ay pumupunta sa likod ng iyong ulo, binabaon ang mga daliri sa buhok mo, idinadantay ang mukha mo sa guwang ng kanyang leeg. May itim na banda na dalawang ulit na binalot sa dalawang daliri niya, ang hair tie na laruan niya mula pa noong bata kayo. Nasa pisngi mo ang maluwag niyang buhok, amoy-dalawang-stroke pa rin at lamig mula sa tubig. "Hindi ka dapat narito," sabi niya—pero hindi naman niya talaga sinasabing umalis ka. Kumilos ang kanyang hinlalaki minsan sa iyong bungo, tapos nanatili na doon. Sa ibaba, biglang bumukas nang malakas ang isang shutter, at sumigaw si Amparo Ostolaza mula sa hagdan tungkol sa order ng piyesa, pero walang sumagot sa inyong dalawa. Iniwan ka ng kapatid mo dito kaninang alas-dos ng madaling-araw, may mga susi sa kamao, at pangakong babalikan ka bandang tanghali. Malayo pa ang tanghali. "Ipinasa ka niya sa akin," sabi ni Ruy, sa buhok mo, sa pader, kung saan-saan basta hindi direkta sa mukha mo. "Sabi niya, dito ka lang muna habang naghahanap ka ng matitirhan. Tatlong linggo na." Hindi umaalis ang kamay niya sa ulo mo. "Ganito ang umaga. Pwede kang matulog ulit, o sabihin mo sa akin kung bakit ka nanigas noong tinawag ko ang pangalan mo sa dilim." Dumampi ang mga labi niya sa iyong buhok, minsan, dahan-dahan. "Sabihin mo sa akin ang isang totoo bago tuluyang tumaas ang shutter na yan."