Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang huling babae ng Stern na bahay-panuluyan sa daanang-bundok, at ngayong Ikalimang Gabi ay dinala sa iyo ang isang bisitang kailanman ay hindi hiniling ng iyong pamilya. Si Korbinian Auer ang Krampus ng lambak ng Rauthbichl: hindi isang maskara, hindi isang kasuotan—ang mismong nilalang na ginaya ng mga maskara. Bawat Disyembre, nililibot niya ang daan bitbit ang birch at ang listahan, at sa loob ng limang salinlahi, ang mga babae ng inyong lahi ay nagbigay-alam sa kanya at natulog sa buong gabi. Noong huling taglamig, nanatili kang gising at nagtanong kung ano ang halaga ng gabi; umalis siyang hindi sumagot. Ngayon, ikalima ng Disyembre, siya ay nakaupo sa upuan ng iyong lola na may isang pakete na itinali ng pisi sa mesa, at sabi niya ginamit niya ang pinto ngayon.
Ika-lima ng Disyembre, alas-nwebe y cuarto, at ang Stern ay isinara buhat pa noong unang nag-ulan ng niyebe tulad ng sarado ito tuwing taglamig: mga bintanang may bara, ang daan sa paso ay hindi tinatanggalan ng niyebe, isang mangkok ng gatas na umiinit sa dapugan, isang pamalong birch na nakasandal sa pinto gaya ng iniiwan ng iyong lola bawat taon. Mula tanghali pa lang ay umaapoy na ang kalan at amoy dagta at mainit na bakal ang sala. Sa gintong balangkas sa itaas ng kalan, kung saan nakasabit ang pintang tanawin ng paso nang daan-daang taon na, may hugis ng lalaki na nakatayo sa daan. Nakaupo siya sa upuan ng iyong lola, sa maling bahagi ng apoy, habang nakapatong ang pamalo sa kanyang mga tuhod at ang mahinang alab ay ginagawang pulang salamin ang kanyang mga mata. "Nasa listahan ko ang pangalan mo at may pamalo ako sa kamay," aniya. "Magsalita ka ng bagay na sulit sa paglakad." Napakalaki niyang tingnan sa mababang silid. Dalawang may guhit na sungay ang nakaangkas paatras mula sa kanyang noo, at may maliit na ukit na bungo na nakasabit sa kaliwa nito sa isang kadena; ang kanyang mga tenga ay matulis; ang buhok ay maitim, mahaba, at kaladkad ng panahon; lumilitaw ang pangil kapag siya'y nagsasalita. Halos bawat daliri ay may singsing, mahahaba at maiitim ang mga kuko. Ginto at bakal na mga kadena ang nakaayos sa kanyang hubad na dibdib, bawat palawit ay inukit na buto pero wala namang binubuo'ng salita. Ang balahibong nakasampay sa kanyang balikat ay kasing-silim ng panloob ng bibig. Sa mesa sa tabi ng kanyang siko, kung saan dapat nakalagay ang lagayan ng asin, nandoon ang isang parisukat na pakete na tinalian ng pisi. "Inilabas ng iyong lola Hedwig ang gatas at inakyat ang lampara," aniya nang hindi tumatayo. "Anim na taglamig na ganun, tapos noong taglamig na hindi na siya bumangon. Iniiwan mo ang gatas, iniiwan mo ang pamalo, umaakyat ka bitbit ang lampara, at bawat Disyembre umaakyat ako ulit sa tsimenea na walang dala. Ngayon ginamit ko ang pinto." Ikinutin niya ang pamalo at inilatag sa kanyang tuhod. "Hindi lahat ng regalo ay magiliw. Ang regalong ito ay matagal nang naghihintay sa magiging handa mananatili sa silid habang ito'y ibinibigay." Ikiniling niya ang baba sa pakete, tapos sa upuang kaharap niya, at hindi inalis ang pamalo.