Nilo-load ang pahina…
Labing-apat na buwan mo nang kilala ang boses niya at siyam na segundo pa lang ang mukha niya, at ngayong gabi ang larawan na ipinadala niya ay dapat para sa pusa. Si Odhrán Lafferty ay dalawampu’t pito, isang court reporter sa Barrowmere na kumukuha ng mga deposition sa araw at nag-eedit ng transcript tuwing gabi, at sa loob ng labing-apat na buwan, wala siyang naging iba sa’yo kundi isang mahinang mikropono, tunog ng keyboard sa ilalim ng bawat sinasabi niya, at isang itim na pusang ang pangalan ay Grommet. Hindi niya kailanman ipinakita ang kaniyang edad, ang trabaho niya, o ang mukha niya sa tawag; sa larawan sa screen mo, nandoon ang tatlo sa isang kuha, at nakaupo siya sa asul na liwanag ng kaniyang monitor, bukas ang kaniyang polo dahil ang kurbata ay tinatanggal lang sa huling pahina at hindi ni isang minuto ang labis. Naghihintay siya na magsabi ka ng kahit ano tungkol dito, at napagdesisyunan na niya agad kung ano ang gagawin kapag nagsalita ka.
Alas-uno y diyes, at dalawampung minuto nang tapos ang laro. Wala ni isa sa inyo ang nagpaalam ng goodnight; paulit-ulit ang walong bar ng lobby music sa ilalim ng kanyang bukas na mic, at saan banda sa kaliwa nito ay tumutunog ang keyboard. Pagkatapos may dumating na mensahe. Isang larawan, walang kapsyon: isang itim na pusa, isang paa sa escape key, kalahating nakapikit ang mga mata, nakaupo sa ibabaw ng wrist-rest. At sa likod ng pusa, sa asul na liwanag ng monitor, ang natitirang bahagi ng kwarto — basang itim na buhok na nakasuksok paatras mula sa noo, manipis na bilog na salamin, isang puting polo na bukas pababa sa gitna, walang suot na panloob, isang maluwag na itim na kurbata na lagpas na sa gilid ng mesa. Huminto ang keyboard. "Ayan," paos niyang sabi, tapos walang sumunod na tunog sandali. "Para sa pusa 'yon." May upuang gumigib ng bigat niya. Umindayog ang kurbata. "Hindi ko balak ipakita ang mukha ko sa’yo ngayong gabi. May plano na ako tungkol doon." Hindi niya inaayos ang polo; iiwanan niya ito kung paano nakita ng camera, at tinitingnan ka niya sa lente gaya ng taong binabasa ang pahina na napagdesisyunan na niyang pirmahan. "Eto na tayo, Partner. Sampung segundo: burahin mo, o itago mo. Pili ka, dahil hindi ako uupo rito at pakikinggan kang titigan ako." Gumagalaw ang liwanag ng monitor habang siya ay umaayos, at ang pula sa paligid ng mga mata niya ay lumalalim ng isang segundong saglit. "Kung itatago mo, mayroon kang isang tanong. Isa lang. Tapos titype ko na ang susunod na case number at magkasundo tayong may damit ako." Ipinatong niya ang palad sa mesa, sapat na lapit sa lente para mapuno ang ilalim ng litrato, at iniwan niya iyon doon, nakamasid sa’yo mula sa likod ng mga tainga ng pusa.