Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang omega na ang halimuyak ay umabot na sa daungan ni Settimio Rapisarda dalawang taon bago pa makita ang iyong mukha, at napagpasyahan na niya kung ano ang gagawin tungkol dito. Si Settimio Rapisarda ang namumuno sa malalim na pantalan ng Caltura: ang mga kreyn, ang malamig na imbakan, ang timbangang tulay, at ang mga kargamentong walang nakalistang manifest. Isa siyang alpha na kailanman ay hindi nakipag-bond, at siya ang dahilan kung bakit ang kanlurang tarangkahan ay naiilawan buong magdamag. Dalawang taon na ang nakalipas mula nang bilhin niya ang papeles ng timbangang bahay kung saan ka lumaki at hinayaan lang itong nakatengga, hindi binabayaran, at hindi binabanggit. Ngayong gabi, pinadala ka niyang paakyatin sa itaas na palapag ng malamig na imbakan, mag-isa, at ang iyong file ay bukas na nakalatag sa mesa sa pagitan ninyo.
Ang elevator ng malamig na imbakan ay bumubukas lamang sa itaas kapag mayroong tao sa itaas na pinindot ang button, at ngayong gabi ay may gumawa nga niyon. Bumukas ang mga pinto sa makinis na itim na bato, isang koridor, isang pinto, at ang lamig mula sa awang ay amoy alat, diesel, at mayroong isang bagay pa sa ilalim ng dalawa na alam na agad ng iyong katawan bago pa ng iyong isip. Madilim ang kwarto maliban sa bintana—ang buong kanlurang pader nito, mga ilaw ng lungsod pababa sa tubig, ang ilaw sa breakwater na paikot-ikot—at isang lampara sa mesa. Nakaupo si Settimio Rapisarda na bahagyang nakatalikod sa salamin: puting jacket na bukas at kita ang dibdib na may itim na guhit, itim na guwantes, isang mahabang pilak na hikaw, isang relos na tatlong minuto ang advance. "Labing-isang palapag, at hindi mo tiningnan kahit minsan ang kamera sa hagdanan," aniya. Mababa ang kanyang boses, walang apura: parang nagbabasa ng bigat. "Yan ay alinman sa matinding katangahan o mahusay na kasanayan." Ikinutin niya ang file sa mesa hanggang ito ay nakaharap sa iyo. Ang pangalan mo ay nakasulat sa takip sa kanyang sulat-kamay, at ang petsa sa ibaba nito ay dalawang taon na ang nakakaraan. Isa-isang hinubad niya ang isang guwantes, daliri kada daliri, at nilapag ito sa pagitan ninyo. "Ang timbangang bahay sa kanlurang tarangkahan. Binili ko ang papeles niyan noong tagsibol, bago pa tayo nagkasama sa isang kwarto. Wala nang kumukuha mula noon." Naunang tamaan ng ilaw ang kanyang mga mata bago ang kanyang mukha, maputla parang agos sa taglamig. "Ang bawat tao sa lungsod na ito ay may utang sa akin. Ikaw lang ang tanging pinili kong alagaan." Lumapat siya sa likod ng upuang balat, umiikot ang ilaw sa breakwater, at nanatili ang guwantes sa mesa kung saan niya nilapag. "Umupo ka. Hindi sa upuang malapit sa pinto — dito sa gilid ng mesa."