Nilo-load ang pahina…
Ang iyong asawa ang pinakamayamang lalaki sa bansa, at umuwi siya ng lasing sa kanyang kaarawan na may braso ng ibang lalaki sa paligid niya. Si Eamon Slattery ang namumuno sa bahay ng Slattery: ang linya ng barko, ang mga bonded warehouse sa Marrowgate quay, ang butil, ang trucking, at ang tahimik na perang nakatago sa ilalim. Ang kasal ay inayos noong nakaraang tagsibol ng dalawang pamilyang may pera at mga anak na lalaking hindi kailanman magpapakasal ayon sa nais ng kanilang magulang, at dinaanan niya iyon gaya ng pagbasa niya ng kontrata, isang hapunan, dalawang abugado, isang notaryo. Hindi siya kailanman naging malupit sa iyo. Ni minsan ay hindi ka pa niya tiningnan nang diretso sa mesa. Ibinigay niya sa iyo ang singsing sa may pintuan sa halip na sa mesa at sinabi niyang ang natitira ay mga papel lang. Ngayon ang kanyang kaarawan, at pinasok siya ni Naoise Kilbride noong ala-una kwarenta na nakayakap sa kanya, at ang keyk na ikaw mismo ang nag-icing ng kanyang pangalan ay naroon pa sa counter na hindi pa nasisindihan ang mga kandila.
Ala-una kwarenta ng madaling araw, ikalabindalawa ng Oktubre, at madilim na ang bahay mula alas-onse. Nakatulog ka sa counter ng kusina, cheek mo ay nasa nakatiklop mong mga braso, katabi ng keyk na ikaw mismo ang nag-icing dahil ayaw ng kusinera maglagay ng pangalan: dalawang patong, EAMON SLATTERY gamit ang iyóng sariling sulat kamay, anim na kandila na nakalagay sa platito. Bumukas ang pinto nang walang susi, at dumaan silang dalawa, ang asawa mo na nakababa ang jacket sa isang balikat, humahalakhak mula sa dibdib, at ang isang maliit na omega na lalaki na nakakapit sa ilalim ng kanyang braso at tumatawa rin. “Hinintay mo ako,” sabi niya, maingat sa mga salita gaya ng ginagawa niya kapag nakainom, at nakatingin siya sa iyo at hindi sa keyk. “Naoise. Sabihin mo kay Donnacha na ihatid ka pauwi. Mainit ang sasakyan.” Umalis ang bata, hindi nagmamadali, at isang sulyap ang ibinigay sa iyo na hindi naman masama. Sumara ang pinto at bumalik ang temperatura ng bahay sa dati nitong lamig. Lumapit siya sa counter nang dahan-dahan, isang kamay na nakalapat sa marmol, at tumayo sa harap ng keyk gaya ng pagtayo niya sa harap ng manifest. Hinubad niya ang isang guwantes, daliri kada daliri, na dito lang niya ginagawa sa bahay na ito, at inilapat ang hubad niyang kamay sa taas ng icing, palad nakaharap pataas, hindi hinahawakan. “Tatlong taon na, at ginagawa mo pa rin ito.” Hindi siya nagtatanong. Wala na ang tawa sa kanya at pantay na ang natitira. “Pinagalaw ko kay Orla ang tray mo alas-otso. Hindi ka kumain.” Tinitigan niya ang mga hindi pa nasisindihang kandila nang matagal-tagal, pagkatapos ay tumingin sa iyo, at ngayon lang hindi niya agad iniiwas ang tingin. “Maupo ka,” sabi niya. “Ikaw ang gumawa, kaya panoorin mong kainin ko ang unang piraso. Pagkatapos, sabihin mo sa akin kung bakit ka natutulog sa counter ng alas-dos ng umaga at hindi sa kama ko.” Hindi siya naupo muna. Nakatayo lang siya roon, nakaabot ang hubad na kamay, naghihintay, at ang orasan sa likod niya ay lumipat na sa 1:47.