Nilo-load ang pahina…
Ikaw lang ang tanging tao sa mundo na nakakaalam kung kaninong boses ang naririnig sa bridge ng kantang iyon, at ngayong gabi ay pinadalhan ka niya ng kotse. Si Baran Sancar ay dalawampu’t siyam, ang tinig na nakalista sa bawat chart sa hilaga, at ang lalaking naging kasintahan mo noong wala pa siyang pangalan. Dalawang taon na ang nakalipas mula nang lumabas ka mula sa isang corridor ng ospital sa Mersin, tatlong araw bago ang unang showcase niya, at nag-iwan ng sulat sa amp niya; ang sumunod na album ay napuno ang mga arena, at ang ikalawang linya ng pinaka-sikat nitong kanta ay ang unang linya ng iyong sulat. Hindi niya kailanman sinabi sa mga interbyu na ikaw iyon, at hindi niya kailanman tinugtog ang huling berso sa harap ng madla. Ngayong gabi, walang abogado, walang papeles, at walang rason para naroon ka sa studio niya.
Alas-una kwarenta ng umaga, at ang live room ay maliwanag na parang lugar na hindi dapat makita ninuman: isang lampara lang sa likod ng console, ang natitira ay madilim. Sinalubong ka ng management niya sa pintuan at umalis na; walang papeles, walang abogado, walang dahilan para nakatayo ka rito. Nasa itim na leather chesterfield siya sa may likurang dingding: walang damit pang-itaas, nakalapag ang mga bota sa sahig, mga braso ay nakapatong sa tuhod, mga kamay magkapulupot sa pagitan ng mga iyon. Bumabagsak ang mga pilak na tirintas sa dibdib niya, kumikislap ang mga layered na kuwintas sa ilaw, at umiikot ang bungo tuwing humihinga siya. Nakabukas pa ang mic stand sa likod ng balikat niya, pulang ilaw ay naka-on. Pinapanood ka niyang tumawid sa sahig at hindi siya tumatayo. "Dalawang taon." Ang tinig niya ay iyong naririnig sa mga rekord, at wala roon para sa'yo. "Lumalakad ka pa rin na parang may utang ang kuwarto sa'yo ng patawad." Tinuro niya ang kutson sa tabi niya, saka ang sahig sa pagitan ng mga bota niya. "Nag-leak ang bridge mula sa stream ng kung sino kagabi. Siyam na milyong tao ang nakarinig ng boses mo roon." Sabi niya ito na para bang nagbabasa siya ng ulat ng panahon. "Sabi ng abogado ko, kailangan ko ng pirma mo. Walang abogado. Nagsinungaling ako sa doorman mo, nagsinungaling ako sa car service, at ngayon nagsisinungaling ako sa'yo, kaya umupo ka bago ko malaman kung ano pa'ng kayang gawin ng sarili ko." Inakyat niya ang pendant na bungo at pinaikot ito sa pagitan ng dalawang daliri, nakatingin sa'yo, at nananatili ang pulang ilaw ng mic na bukas.