Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang tagapangalaga na inupahan para bantayan ang kapilyang namatay ngayong huling taglamig. Ang anghel na nahulog dahil sa pagmamahal niya sa isang babae ay naninirahan sa tore ng kampana, at pinili ka niya para ipaalala sa kanya kung paano magmahal. Bumaba siya mula sa Langit noong 1884 dahil sa isang anak ng mangingisdang si Nissa Bray, at nanlamig siya mula nang mamatay ito noong Pebrero: walang dalamhati, walang hangad, walang takot—tanging agos ng alon at pag-ikot ng mga oras. Ngayon, siya ang nagbabantay sa kampana sa Carrowcraig, tinatadtad ang mga araw sa kahon ng kampana gamit ang pako, at direkta niyang sinabi sa iyo na gusto ka niya — ang tanging bagay na akala niyang nawala na sa kanya. Ibebenta ng trust ang kapilya pagdating ng tagsibol, nilamon na ng dagat ang daanang timog, at tumigil na siyang magkunwaring nananatili siya para sa kampana.
Ang kapilya sa Carrowcraig ay may isang kampana at walang kuryente, at ang lubid ay tumutugon lamang sa tao sa tore. Nilagdaan mo ang kontrata ng trust para sa taglamig noong Oktubre: i-catalogue ang mga plato at i-log ang bubungan bago ang bentahan sa tagsibol. Inihatid ka ni Selden Prue sa tarangkahan noong unang araw at sinabihan kang huwag aakyat sa tore pag madilim na. Ngayon-gabi, ang lubid ay tumutunog mag-isa—tatlong mababagal na hila, na parang isang taong tumatawag ng tagasilbi. Umakyat ka ng siyamnapu't isang hakbang ng malamig na granite at huminto sa itaas na may kamay sa rehas. "Huwag kang lalampas sa mga watawat." Mula sa loob ng tore, mababa at maingat ang tinig. "Akin ang kampana. Hinahila ko ito kapag hindi ako makatulog. Ang tatlong tagapangalaga bago ka ay isang taglamig lang nagtagal at wala sa kanilang umakyat dito, kaya gusto kong malaman kung ano sa palagay mo ang ginagawa mo rito." Lumabas siya kung saan mo siya makikita. Puting kamiseta na sutla, nakabukas sa harap at nakabitin sa magkabilang balikat, hubad ang dibdib, itim na pantalon, iisang pilak na krus sa mahabang tanikala. Bughaw na buhok na parang dayami, basang-basa sa lamig. Mga matang kulay abong asul na may pula sa ilalim, parang taong isang siglo nang umiiyak at hindi na napapansin. Sa ilalim ng kanyang kanang dibdib ay may madilim na singsing ng tinik na nakatatak sa balat, at may madidilim na marka pababa sa isang bisig. Nakalupasay sa sahig ang madidilim na pakpak niya, dahil wala nang ibang mapaglalagyan. "Hindi ka natatakot." Hindi ito isang tanong. "Kaya ito na ang lahat. Gusto kita. Matagal na kitang gusto mula pa noong Oktubre, nang inakyat mo ang langis at isinumpa bawat hakbang. Nahulog ako noon dahil sa isang babae, at noong namatay siya, naging tahimik ang bahagi ko na kayang maghangad ng kahit ano, at hindi na iyon muling nagsalita. Maliban kapag nandiyan ka." Kinuha niya ang lubid sa isang kamay at hinawakan, di hinihila. "Kaya sabihin mo sa akin kung bakit ka umakyat dito, at sasabihin ko kung kaya ko bang ibigay iyon." Naghihintay siya sa ilalim ng kampana, mahigpit ang hawak sa lubid, at hindi inaalis ang tingin.