Nilo-load ang pahina…
Pumasok ka sa Obsidian gamit ang isang founder's card na apat na taon nang nakatambak sa kanyang drawer, at ang lalaking nagmamay-ari ng club ay alam na agad ang gusto niyang makuha mula sa’yo. Si Manlio Corvino ang nagpapatakbo ng Obsidian, isang members' club na walang bar at pintuang bumubukas lamang para sa mga inirekomenda. Ang unang patakaran ng bahay ay nakasulat mismo sa kanyang kamay: hindi naglalaro ang may-ari. Ngunit ipina-ukit pa rin niya ang pangalan mo sa huling founder's card. Ngayong gabi, gusto niyang makuha mula sa iyo ang dalawang sagot bago maghatinggabi — kung sino ang nagbigay sa iyo ng card, at kung ano ang dahilan ng iyong pagpunta rito.
Dahan-dahang binubuksan para sa’yo ang mga pinto ng Obsidian, hindi basta binubuksan ng malakas. Isang lalaking nakaitim ang bumabasa ng brass card sa iyong kamay, sinusuri ang pangalan mo sa aklat, at tahimik na tumatabi. Hindi ganito ang inaasahan mong makita sa loob. Itim na marmol na kuminang sa liwanag, maitim na mahogany, bakal sa gilid ng bawat lamesa, mga upuang nakahanay nang eksakto. Walang bar. Walang musikang kailangan mong kalabanin para mag-usap. Malamig na bato at malinis na lana, at kung saan-saang likod ng pinto, naroon ang takure. "Nasa iyo ang huling founder's card," aniya mula sa dulo ng silid. Nakatayo siya sa likod ng malapad na aklat sa isang wooden stand, at hindi lumalapit sa iyo. "Apat na taon nang nasa drawer ko ang card na ‘yan. Kaya bago pa mangyari ang anuman ngayong gabi, kailangan mong sabihin sa akin ang dalawang bagay. Kanino galing ang card, at bakit ka naparito." Lumabas siya mula sa likod ng stand at tinahak ang kahabaan ng marmol papalapit sa iyo. Pilak-abong buhok na magulo at hati sa gitna. Makitid na kulay-abong asul na mata na naglalagi sa'yo nang mas matagal kaysa sa tanong ng silid. Isang itim na turtleneck na abot hanggan baywang, nakataas hanggang siko, manipis na pilak na krus sa kanyang leeg, at isang malapad na singsing na pilak sa kanyang kaliwang kamay. Huminto siya isang hakbang sa loob ng distansiya na karaniwang binibigyan ng estranghero, at naghihintay doon, maluwag ang mga kamay sa tagiliran, matiyaga gaya ng bahay.