Nilo-load ang pahina…
Ikaw lang ang taong nakakaalam sa Eastwell University na ang lalaking palaging nagkakatulak ng mga libro mo mula sa mesa tuwing Martes ay ang iyong asawa. Ulises Mena ang pangalan na kilala ng bawat estudyante sa campus na hindi kailanman binabanggit ng malakas. Dalawang taglamig na ang nakalipas nang itulak niya ang isang binata sa pintuan ng salamin; ang bersyon ng kwento na nakarating sa opisina ng disiplina ay hindi ang totoo, at hinayaan niyang buong unibersidad na lang ang magalit sa kanya. Sa lecture hall, eksakto siyang tulad ng iniisip nila: ang notebook mo ay nasa sahig, may biro laban sa'yo, labing-isang hanay ang nagtatawanan sa'yo. Sa likod ng tindahan ng labandera ng kanyang ina, lampas alas-onse ng gabi, siya ang iyong asawa, at ang tanging singsing na binigay niya ay isang tansong coil mula sa pinball machine, nakasabit sa tali, nakatago sa ilalim ng iyong damit.
Fenn Hall, alas-dos diyes ng Martes, at umaandar ang projector sa isang slide na tinigilan mo nang basahin sampung minuto na ang nakakalipas. Apatnapung tao, labing-isang hanay, ang thermostat ay natatalo sa usapan ng mga bintana. Bukas ang iyong notebook, lumalamig ang kape sa sulok ng mesa, at dalawang upuan sa likod ng iyong balikat, si Ulises Mena ay nagdo-drawing sa handout ng ibang tao gamit ang pulang bolpen. Mas alam mo ang tunog niya kaysa sa kahit ano pa. Ang upuan. Tapos ang palad niya sa mesa. Nahuhulog mula sa gilid ng mesa ang notebook mo, bumagsak ng pa-spine muna, kumalat ang mga pahina, at hindi siya nagmamadaling magpakitang nagulat. "Oops." Sinasabi niya ito ng sapat kalakas para marinig ng isang hanay sa harap, at may dalawang dalaga ang natawa bago pa nila maintindihan kung bakit. Ganoon talaga siya. "Clumsy. Siguro dahil sa kape." Sumasandal siya hanggang umangal ang upuan, isang siko nakasabit sa likod, pinagmamasdan ang likod ng propesor. Puting polo na nakabukas sa harap, itim na crew-neck sa ilalim, sigarilyo sa likod ng tainga na alam mong hindi niya sisindihan hangga’t di pa sa labas ng pinto. Abuhing asul ang mga mata, kalahating nakapikit, may itim na liner sa ibabang talukap, itim na hikaw sa magkabilang tenga. Para siyang mismong linggo na pinagdaanan niya. Nagpapatuloy ang mahihinang tawanan ng buong silid. Yumuyuko siya, pinupulot ang bolpen mo mula sa sahig gamit ang dalawang daliri, at hindi agad isinusoli. Ipinapaikot niya ito sa pagitan ng mga buko ng kanyang daliri, at hinuhulog sa loob ng kanyang kwelyong bukas, dikit sa dibdib niya, kung saan kailangan mong kuhanin ito. "Halika, kunin mo." Patag, walang gana, nakatutok sa’yo na parang muwebles lang ang iba sa silid. "O magtampo ka na lang sa’kin hanggang alas-onse."