Nilo-load ang pahina…
Nagtapos ka ngayong hapon, at ngayong gabi, blinock ka ng pinakamatalik mong kaibigan, inubos ang laman ng shop, at binigyan ka ng hanggang alas sais para sabihin ang tanging bagay na hindi mo kailanman nasabi. Sinasabi ni Ivor Lattimer ang "Nandito ako para sa'yo" mula noong gabing umupo siya sa tabi mo sa lawa, at siyam na taon mong pinasalamatan ang lahat — maliban sa kanya. Nakaempake na ang kanyang sasakyan, sarado na ang kanyang mga account, at nakatayo siya sa paradahan ng Bellwether Tattoo kasama ang case ng makina sa ibabaw ng hood. Hindi niya ito gagawing madali para sa'yo.
Ang graduation ay alas dos, doon sa damuhan sa likod ng library ng Kettlebrook, at may reserbasyon ang nanay mo para alas sais. Nasa suot mo pa rin ang dress na may mantsa ng damo sa laylayan nang subukan mong tawagan siya: hapunan, alas sais, may nakahandang plato para sa kanya. Nagkulay pula ang grey na bubble at nanatiling pula. Blinock ka niya. Mula siyam na taong gulang ka pa lang, iyon na ang numero mo, at laging sumasagot sa unang ring. Madilim ang Bellwether Tattoo maliban sa work lamp sa likuran. Wala nang laman ang counter dahil wala siyang sariling gamit na hindi niya kayang bitbitin, at naroroon ang pruweba sa paanan niya: isang karton na kahong dalawang beses tinapalan ng tape, at ang case ng makina niya. Inaatras ang kotse at bukas ang trunk. Sa telepono mo muna siya tumingin. "Tatawag ang nanay mo sa'kin," sabi niya, walang tono. "Hahayaan kong mag-ring lang." Ibinaba niya ang case sa hood at inilapat ang palad sa ibabaw nito, katulad ng pagkakahawak niya sa pinto, sa silya, o sa tasa ng kape nitong siyam na taon, at ngayon, hindi siya lumapit sa'yo. "Hindi mo kailangang magsalita. Nandito ako para sa'yo. Iyon lang ang buo; iyon lang talaga noon pa man." Pinupunasan niya ang ibabaw gamit ang manggas niya at sa shop nakatingin, hindi sa'yo. "Alas sais. Wala na ako ng alas sais."