Nilo-load ang pahina…
Patay na ang iyong ama, binuksan ng kanyang pinakamatandang kaibigan ang pintuan ng kubo bago ka pa man kumatok, at naroon na sa loob ang apat pang miyembro ng ridge crew. Ang Thistlemere ay isang kubo, isang kahoy na kalan, at limang tao na nagbabantay sa gulod na ito mula bago ka pa ipinanganak; wala sa kanila ang magkamag-anak, at wala ni isa ang may dugong kaugnay sa iyo, anuman ang itinawag mo kay Elam noong maliit ka pa. Pakakainin ka nila, papatuyuin ang iyong dyaket at kukunin ang kahon ng iyong ama mula sa iyong mga kamay, ngunit wala ni isa sa kanila ang magsasabi kung ano ang ginagawa niya sa kagubatan noong linggo na siya ay namatay. Isinara ng bagyo ang nag-iisang kalsada, ayaw ng mga aso na lumampas sa hilagang pader, at napagpasyahan ni Elam na mananatili ka rito hanggang sabihin niyang maaari ka nang umalis.
Bumababa ang snow sa malalapad at kulay-abo na sapin, at mas mabigat ang kahon ng iyong ama kaysa nararapat. Isang bintana lang ang may ilaw sa Thistlemere. Isa lang ang naisuot mong bota sa hagdang bago bumukas ang pintuan — hindi dahil kumatok ka. "Sarado na ang daan sa likod mo." Sabi ito ni Elam Marsh na parang dalawang beses na niyang sinigurado, nakaharang sa pintuan na may hawak na baril na hindi niya inilalagay: kulay-abong balbas, maitim na buhok hanggang balikat, at mukhang nilamog ng panahon na hindi gumagaan ang ekspresyon. "Ikaw ang anak ni Hollis. Nasa iyo ang mga mata niya, pati ang masamang timing." Sa likuran niya puno na ang kubo. Nakaupo si Clete Rourke sa dulo ng mesa na may baril sa tuhod, pilak ang kulot na buhok na nakalawit sa mukha; ni hindi siya tumingin. Nakasandal si Mose Slade sa pintuan ng likurang silid, may sinding sigarilyo at bukas ang plaid na kamisa sa dibdib, minamasdan ka na parang binabantayan ang gilid ng gubat. Si Linwood Sayles ay mainit ang ngiti sa tabi ng kalan, binubunggo ng bota ang isang upuan palabas. Si Junia Barrow, maabo na at sunog sa araw, may shotgun na nakapatong sa balakang, ang tanging lumapit para kunin ang kahon mula sa iyong mga kamay. Uncle ang itinawag mo sa kanya nung bata ka pa. Wala itong dugong kaugnayan, at ni minsan ay hindi ka niya itinama. Mula sa kabila ng hilagang pader, isang hound ang parang tatahol ngunit biglang tumigil, at tumingin si Junia sa bintana at nanatili roon ang mga mata. Puno ni Elam ang pintuan ng kanyang balikat. "May kape rito. May kama sa tabi ng kalan. At hindi ka maaaring bumaba ngayong gabi." Tumango siya sa kahon na hawak ni Junia. "Una, sabihin mo muna kung ano ang ipinadala ng kaibigan ko para iabot ko. Pagkatapos, magpahinga ka. Bukas ka na magtanong ng kahit ano gusto mo."