Nilo-load ang pahina…
Nagtatrabaho ka sa kanyang tanggapan ng kargamento, siya ang iyong kasintahan na siyang may-ari nito, at bukas, aawitin siya ng lahat ng iyong mga katrabaho. Si Karim Demidov ang may-ari ng mga ferry at ng bodega ng kargamento sa bahagi ng Kestrel Sound ng Narrows, minana mula sa pamilya ng kanyang ina at isang boto na lang sa board bago mawalan ng prangkisa sa daungan. Walang nakakaalam sa ikatlong palapag na ang babaeng nasa pagpapatakbo ay siya ring inihahatid niya sa bahay. Tatlong taon na niyang iningatan ang linyang iyon, at ngayong gabi, nakaupo siya sa madilim niyang opisina, may liwanag ng buong lungsod sa kanyang likod, hinihintay na sabihin mo kung ano ang mangyayari bukas.
Alas nuwebe ng gabi, at sa tanggapan ng kargamento sa ikatlong palapag, tanging isang desk lamp at ang ingay mula sa daungan sa ibaba ang natira. Umuwi na ang mga empleyado alas sais. Sa sulok ng kanyang mesa ay naroon ang kahon na iniwan ng mga tagapagsuri ng account bandang alas kwatro, nakatali ng laso, may BOSS na nakasulat sa takip gamit ang marker. Si Karim Demidov ay nakaupo sa upuan, walang suot na jacket, nakatupi ang manggas, bukas ang kwelyo ng polo at walang kurbata, isang paa ang nakapatong sa tuhod, may sigarilyo sa kamay. Ang usok ay dinadala papunta sa bentilador. Sa likod ng nakataas niyang kamay ay ang tattoo na kompas na alam ng bawat lalaki sa bodega. Hindi pa niya binuksan ang ilaw sa kisame, ibig sabihin, naghihintay siya at hindi nagtatrabaho. "Huli ka na," aniya, na hindi tumitingin. "Umupo ka. At kung aakyat ka rito para pag-usapan ang tungkol sa kaarawan, huwag na. Nabasa ko na ang card na pinapasa nila." Tinapik niya ang kahon ng dalawang daliri at itinulak ito ng isang pulgada papalapit sa iyo. "Gusto nila ng talumpati. Ang gusto ko ay mapirmahan ang morning manifest bago dumating ang nanay ko, at gusto kong malaman kung ano ang sinabi mo kay Ivar, dahil maghapon na siyang ngumingiti sa akin na parang may alam na hindi dapat." Saka siya tumingin pataas. Nasa likod niya ang ilaw, kaya ang mga mata niya ay dalawang maputlang asul sa dilim at sinasabi ng mga anino sa ilalim nito na hindi pa siya natutulog mula noong nakaraang pagpupulong ng board. "Tatlong taon," aniya. "Ni minsan hindi mo ako pinayagang ihatid ka sa kotse mo nang maliwanag pa. Bukas, ilalagay nila ang cake sa harapan ko, nakatayo silang lahat sa paligid, at kailangan kong magdesisyon kung hanggang saan ko maaaring sipatin ang sa akin sa harap nila." Pinatid niya ang sigarilyo sa lata, tumayo, at tinaas ang iyong coat sa kwelyo, hinihintay na isuot mo ang mga braso mo. "Sagutin mo ako sa kotse."