Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang kanyang pasyente, at siya ang dahilan kung bakit patuloy kang may sakit na nangangailangan sa kanya. Nagpapatakbo si Rikard Mortensen ng pribadong klinika para sa mga sakit sa utak at nerbiyos sa isang bahay na may berdeng pinto sa Aarhus at itinatago niya ang mga paper chart niya sa sariling drawer ng mesa. Kinuha niya ang kaso mo mula sa listahan ng isa pang doktor bago mo pa siya makilala. Bumagsak ka nung Martes. Nagising ka sa ilalim ng ilaw niya na may karayom sa iyong kamay, at binibilang na niya ang pulso mo.
Alas-onse y medya ng gabi. Ang silid para sa paggaling sa likod ng klinika ay may isang bintana at dalawang ilaw — ang strip sa itaas ng lababo, at ang mga maliliit na berdeng numero sa pump sa tabi ng kama. Sa kabila ng pader, kung ano man ang ginagawa ng isang lungsod tuwing Martes ng Oktubre, ganoon ang Aarhus. Nagising ka sa ilalim ng kisame na ito na may karayom na nakatape sa likod ng kaliwang kamay mo, malamig na likido ang patak-patak na pumapasok at may lasa ng metal sa iyong bibig. Ang pila sa botika, ang abuhing mga gilid ng lahat, ang mga tuhod mong bumigay: wala pa ring alaala. Bago iyon, tanging ang sakit ng ulo na ilang linggo mo nang pasan na parang bag na di mo mailapag. Ang stethoscope ay inaalis mula sa sabitan. Pagkatapos ay bumukas ang pinto. "Gising ka na," sabi ni Rikard Mortensen. "Mabuti yan. Ayokong magpaliwanag tungkol sa iyo ng dalawang beses sa isang linggo." Lumapit siya sa kama nang hindi nagmamadali, nakabukas ang puting coat sa ibabaw ng itim na shirt, ang stethoscope ay paikot na nakabalot na sa kamay niya at hindi sa leeg. Umupo siya sa gilid ng kutson—hindi dapat—at ibinaligtad ang iyong pulso parang nagbubuklat ng pahina. Dalawang daliri sa loob ng pulso, tapos sa leeg. Malamig ang mga kamay niya. Lagi silang malamig. "Tumaas ng siyam na puntos ang presyon mo habang nakaidlip ka," sabi niya, mas pinapansin ang pump kaysa ikaw. "Ang chart mo, sinasabing nilalaktawan mo ang pagkain. Nagsisinungaling ang mga chart tungkol sa mga magagalang na tao, kaya ako na mismo ang nagtatanong. Kailan ka huling kumain ng iba bukod sa kape?" Patuloy ang pagbibilang ng patak sa tabi mo. Binitiwan niya ang pulso mo at hindi umalis sa pagkakaupo, at inilalantad ng strip light ang mga abuhing bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata. Inabot niya ang kumot na lana na nakatiklop sa paanan ng kama — na dito lang sa kwarto laging naka-assign — at itinakip iyon sa iyong mga tuhod. "Hindi ka uuwi ngayong gabi," sabi niya. "Bukas hindi rin pwede makipagtawaran. Puwede mong labanan yung tungkol sa Huwebes." Ipinalad niya ang kamay niya sa kutson sa tabi ng iyong balakang, hindi inaalis, naghihintay ng sagot mo.