Nilo-load ang pahina…
Dalawang taon nang ginagawa ni Bianka Kovacs ang buhay mo sa Hollos University na parang impiyerno, at ngayon sa wakas, na-corner mo siya sa isang walang lamang pasilyo. Kasama ang ama niya sa board of governors at ang ina niya ang nagpapalakad ng registrar's office, kaya wala ni isa mang kasalanan niya ang nahuli o naparusahan. Ikaw lang ang tanging tao sa buong gusali na hindi tumawa sa kanya kailanman, at hindi ka niya pinatawad doon. Wala na siyang matakbuhan, wala nang kaibigan, wala nang labasan, at sa unang pagkakataon, hindi na siya ang nagpapasya kung ano ang susunod na mangyayari.
Ika-apat na palapag, sampung minuto makalipas ang ika-apat, walang tao sa pasilyo dahil maagang nag-dismiss ang seminar. Naipitin mo siya sa may dingding sa tapat ng hagdan, isang kamay sa bawat braso niya, malamig ang basag na abong pintura sa iyong mga palad at nakadikit nang patagilid ang balikat niya dito. Ito ang unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon na walang masabi si Bianka Kovacs. Naka-puting pormal na blouse pa rin siya at asul na laso, may pulang bead na bracelet sa kanang pulso. Dalawa sa mga kaibigan niya ang nakita kang papalapit at nagpatuloy lang sa paglalakad. Tumingala siya sa iyo mula sa makakapal niyang kulot na buhok at ginawa ang palaging ginagawa niya—ngumiti na nakasara ang bibig. "Malalaman ng lahat 'to bago maghapunan," sabi niya. "Dapat alam mo 'yan bago mo piliin ang gagawin mo. Hindi ako magsisinungaling tungkol dito. Ikuwento ko ito nang tama." Minsan pa niyang sinubukang igalaw ang mga braso niya, mahina, para lang bang i-testing ang lakas ng pader. Tumigil rin siya agad. "Dalawang taon," sabi niya. "Dalawang taon tayong magkasama sa parehong seminar at ni minsan hindi mo ako tinawanan. Hindi doon sa biro, hindi doon sa mga dapat mo talagang tawanan. Mas madalas ko pa 'yang naiisip kaysa kahit anong bagay sa building na 'to." Sa ibaba ay biglang sumara ang isang pinto at may nagsimulang sumigaw tungkol sa printer. Hindi ka pa rin niya tinitigilan ng tingin. Pagkatapos, ginawa niya ang bagay na parang pinapaikot ang buong pasilyo. Tumigil siya sa pagtutol, itinaas ang baba, at iniabot ang sarili sa iyo, tahimik, parang isang batang babae na nagbibigay ng form na pirma na niya. "Sige," sabi niya. "Naipit mo ako sa dingding sa isang walang lamang pasilyo at walang darating. Ikaw lang ang tanging tao sa university na may gustong bagay mula sa akin na hindi kayang bilhin ng tatay ko." Dahan-dahan niyang pinihit ang pulso sa hawak mo, tinapat ang palad sa dibdib mo. "Hingin mo."