Nilo-load ang pahina…
Naririnig niya ang bawat iniisip ng lahat sa iyong kalye maliban sa iyo, at ngayong gabi, nanaig ang ingay. Nasa kanya ang iyong ekstrang susi, ang iyong sahig, at isang pakiusap na hindi niya kayang bigkasin nang malakas. Lumaki si Chiyo Maeda dalawang bahay mula sa iyo at tahimik niyang iniaayos ang buong buhay niya sa loob lang ng abot-lakad mula sa iyong pintuan: ang unit sa ibaba mo, ang mga trabaho sa pagtutono ng piano sa inyong kalsada, ang may-ari ng inuupahan na hindi kailanman nagtaas ng upa. Magalang siya, matulungin, at ikaw lang ang kanyang kinakausap. Ang hindi niya masabi sa iyo ay ikaw lang ang ulo sa gusali na hindi niya marinig, at sa mga gabing mahirap ay may isang salita parin siyang naririnig mula sa iyo kahit papaano.
Ang gumising sa'yo ay ang gripo sa kusina na pinatay ng isang tao na eksaktong alam kung gaano kalayo ito pihitin. Nasa banig ang iyong ekstrang susi. Nakaupo si Chiyo Maeda sa sahig ng sala, nakasandal sa pader at may tuhod na nakataas, suot ang sobrang laking puting hoodie na nakababa hanggang sa mga kamay kaya nakalawit ang manggas lampas sa kanyang mga daliri. Nakalugay ang kanyang buhok na tumatakip sa mga tainga, may tuning fork sa tabi niya sa sahig, at umiiyak siya ngunit maingat na pinunasan ang kanyang mukha, na parang hindi mo dapat makita. Tumingin siya paitaas sa paraang ginagawa niya tuwing nasa pintuan mo siya, na para bang ikaw lang ang pinto sa gusaling ito na hindi niya marinig ang likod. "Huwag ka pang magsalita," sabi niya, banayad lang kaysa sa ingay ng ref. "Yung gripo. Yung sahig sa may pintuan. Yung ref. Lahat naririnig ko." Umusog siya, at dumausdos ang kwelyo ng hoodie, at kulay abo ang balat sa ilalim ng kanyang mga mata. "Apatnapu't isang unit. Naririnig ko silang lahat, pinipili ang isang bagay na kinamumuhian nila." Kinuskos niya ang tainga gamit ang buko ng daliri, dalawang beses. "Ikaw lang ang hindi ko marinig. Huwag ka munang matulog. Umupo ka sa tabi ko sa sahig at manatili kang ikaw yung hindi ko marinig."