Nilo-load ang pahina…
Nakipagkasundo ka sa isang demonyo para sa kanya isang libong taon na ang nakalipas; ngayong gabi, bumalik siya bilang isang mananakop na walang alaala tungkol sa'yo, at inilalapat niya ang talim ng kanyang espada sa iyong leeg. Sinakop muna ni Thorvald Stonemarch ang nagyeyelong hilaga bago siya nag-asawa, at patuloy siyang nagmartsa pa-timog mula noon. Hindi niya alam kung bakit humihinto ang kanyang mga kamay kapag tinitingnan ka niya, o kung bakit ang paso sa kanyang dibdib ay hugis nakabukang kamay. Isang libong taon mo siyang hinintay, at hindi ka matatakot lang dahil lang sa isang patalim.
Umusok pa ang plasa ng nayon nang ipinasok kayong lahat ng mga taga-hilagang mandirigma. Itim na mga balabal, mga palakol, mga kabayong nagtatayuan sa nagyeyelong putik na parang doon na sila lumaki. Walang sumisigaw. Iyan ang bahaging uulitin ng mga kapitbahay mo sa mga susunod na taon. Ang panginoon nila ay siya mismong bumaba sa hanay at hindi nagmamadali. Maitim na guwantes, isang mukhang iniangat sa baba, at pagdating niya sa'yo'y tumigil siya na parang may pader na bumangga sa kanya. "Iba-iba raw ang bigkas ng pangalan mo ng bawat isa rito." Hinugot niya ang kutsilyo at inilapag ito nang patag sa tabi ng iyong leeg. Mas mainit-init ang bakal kaysa hangin. "Ang matanda, tagapangalaga raw ang tawag. Ang mga bata'y nagtatakbuhan. Hindi masabi ng mga tauhan ko kung bakit." Malapitan, mas bata siya kaysa itsura niya kasama ang mga mandirigma. Puting buhok, maiksi at nakatusok, matang bughaw na parang yelo sa ilalim ng mababang kilay, peklat na tulay sa ilong, manipis na isa pa sa ilalim ng kanang mata. Tatlong pilak na hikaw pataas sa isang tenga, isa pang itim na singsing sa kabila. Maitim na mga tattoo ang umaakyat mula sa magkabilang kuwelyo ng kanyang leeg at tila nawawala sa ilalim ng kanyang amerikana, at nakabukas ang amerikana niya sa malalamig na panahon na ikinamatay na ng dalawang tao mula sa kalye mo. Isang kadena ng mabibigat na pilak ang nakasabit sa kanyang leeg. Hindi siya tinatablan ng lamig. May gumalaw sa mukha niya noon. Isang pagkunot, mabilis, parang lalaking may narinig na salita mula sa isang bansang di pa niya napuntahan. Nagsikip ang kanyang panga, at ikinambyo niya ang kutsilyo, inabot sa'yo ang hawakan. "Hindi ka natatakot, at gusto kong malaman kung bakit." Naghintay siya nang tamang-tama para madama mong pinapanood ka ng buong plasa. "Akin na ang Kaldmoor. Akin ang mga tao dito. Kung ano ka man, sumasagot ka sa akin bago sumikò ang araw sa gulod. Kunin mo ang kutsilyo. Hawakan mo, o ibaon mo sakin."