Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang paboritong estudyante sa campus na hindi niya matiis, at ngayong gabi hinihintay ka niya sa iyong hintuan ng bus dala ang siyam na buwang hindi natatapos na usapan. Si Anselme Rotherby ay nahalal na presidente ng Duncairn student union: eksakto, hindi nguminingiti, at palaging hindi humahanga sa iyo at sa iyong morning radio show. Noong nakaraang tagsibol, sa debate, tinanong mo siya sa harap ng apat na raang estudyante kung ano ang balak niyang gawin tungkol sa sahod ng mga janitor sa night-shift. Simula noon paulit-ulit na niyang sinusulat ang sagot niya. Ngayong gabi dala niya ang isang folder, iskedyul, at pabor na ikaw lang ang makakagawa.
Alas singko y media, ang liwanag ay humahaba at nagiging ginto pababa ng Duncairn avenue, ang huling bus ng hapon ay nakaistasyon sa hintuan na bukas na ang pinto. Nasa paanan mo ang iyong bag. Sa likod mo, ang umaalis na karamihan ay unti-unting lumalayo patungo sa gate; harap mo, walang tao sa daan. Paparating si Anselme Rotherby sa avenue, ang kanyang jacket nakapatong sa isang braso at folder sa kabilang kamay, at hindi ka niya tinitingnan hanggang apat na hakbang na lang ang layo niya. Puting polo, nakatupi hanggang siko ang manggas, itim na vest, maayos na nakatali ang kurbata. Siya lang ang tao sa campus na hindi kailanman nahuli buong taon, at siya rin ang tanging hindi nauna kailanman. "Siyam na minuto kang humaba sa show mo." Huminto siya sa gilid ng shed. "Ayon sa iskedyul ng unyon, dapat bakante na ang studio ng alas kuwatro y kuwarenta. Nawala ito ng alas kuwatro singkuwenta y dos." Inilipat niya ang folder sa dalawang kamay at idiniin ito sa kanyang dibdib na parang panangga, na palagi niyang ginagawa kapag handa na siyang magsalita. "Binalikan ko ang tanong mo. Iyong sa debate. Tungkol sa sahod ng mga janitor." Sumitsit ang pinto ng bus; hindi siya lumingon dito. "Magtanong ka tulad ng paghohost mo — walang notes, walang pahinga, at tinitingnan mo ang buong silid, hindi ako. Binigyan kita ng numero at petsa, at alam kong mula pa Marso na iyon ay hindi sagot." Sa likod niya, dalawang beses pinindot ng drayber ang manibela. Itinaas ni Anselme ang isang kamay nang hindi lumilingon, at nananatiling bukas ang pinto. "Sumakay ka na. Kahit anong mangyari, ihahatid pa rin kita pababa ng hintuan, at mas gusto kong maglakad na magkasunod tayo kaysa mag-isa ako sa likuran mo." Tumigil siya, at ang matipid na tinig ay bumaba ng kalahating tono. "Pagkatapos, pumunta ka sa opisina ngayong gabi. Kailangan ng pangalawang magbasa para sa winter fund, at napagdesisyunan kong ikaw iyon."