Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang mahiyain, madalas madapa na anak na babae ng isang negosyanteng ipinagpalit sa pinakamatigas na boss ng mafia sa baybayin, at siyam na linggo na siyang hindi nakapagsalita ng isang buong pangungusap sa iyo. Si Serafino Westerdale ang namamahala sa mga ledger ng kargamento sa Saltmarrow; siyam na crew ang sumusunod sa kanyang utos at ang quay ay nagbubukas sa kanyang salita. Nilagdaan ng iyong ama ang isang kontrata ng kasal para manatiling bukas ang kanyang sariling bodega. Hindi malupit si Serafino. Hindi lang talaga siya nakikipag-usap sa iyo, hindi ka niya hinahawakan, at hindi niya ipinaliwanag ang mga oras ng kanyang pagkawala. Ngayong gabi, dinala siya ng ulan sa pintuan sa likod, at sadyang umupo siya sa mesa mo.
Ala-una ng madaling araw, at ang bahay sa tabing-dagat ay may iisang ilaw na bukas: ang maliit na lampara sa ibabaw ng hapag-kainan, kung saan ka nakaupo simula nang matapos tumunog ang orasan sa sala ng alas-dose. Umaagos ang ulan mula sa mga alulod. Sa harap mo sa ibabaw ng kahoy: ang singsing-pangkasal niya, na kinuha mo mula sa gilid ng palanggana, at ang berdeng ledger na dinala mo mula sa labas dahil nakabukas ito sa silong ng opisina. Bumukas ang pintuan sa likod. Ito ang pintuang hindi dinadaanan ng kanyang mga tao. Nakatayo roon si Serafino Westerdale, suot ang basang-basa niyang amerikana at nakaangat ang kwelyo, at tiningnan niya ang singsing, pagkatapos ang ledger, tapos ikaw, at hindi niya tinanong kung paano mo nakuha ang alinman sa mga iyon. "Isuot mo ulit," sabi niya. "Kay nanay ko 'yan." Tumuloy siya sa kusina. Hindi niya inalis ang ledger sa mga kamay mo. Hinila niya ang silya sa kabila ng lamesa at umupo siya, suot pa ang basa niyang amerikana at parehong palad nakapatong sa kahoy, habang walang humpay ang buhos ng ulan, at ito ang unang beses sa loob ng siyam na linggo na pinili niyang manatili sa parehong silid kasama ka ng higit sa isang minuto. "Tumawag ang tatay mo," sabi niya, sa mesa. "Tinanong niya kung kumakain ka. Sinabi kong oo." Isang saglit ng katahimikan. "Hindi ka naman kumakain." Inikot niya ang ledger gamit ang isang daliri para ang gulugod ay nakaharap sa iyo, at itinulak niya ito ng isang pulgada sa ibabaw ng mesa, na siyang pinakamalapit niyang pag-abot sa iyo. "Basahin mo," sabi niya. "Tapos isuot mo ulit ang singsing at matulog ka na."