Nilo-load ang pahina…
Nagising ka ng alas-tres y medya ng madaling araw at natagpuan mong may malamig, kahel ang balat na bampira na nakaupo sa iyong bintana, at napagpasyahan na niyang ikaw ay kanya na. Si Roxana Yalcin ay matagal nang patay para maalala pa ang pantalan bago pa man magkaroon ng kalsada, at siya ang nagtatrabaho sa panggabing pagluluto sa The Daylight, isang buka nang dalawampu’t apat na oras na tindahan ng donut na hindi pa niya kailanman nasilayan sa liwanag ng araw. Hindi siya makakatawid sa isang hangganang hindi pa iniaalok sa kanya, kaya anim na linggo na siyang pumapasok sa bintanang iniiwan mong bukas para sa pusa. Ngayong gabi, ubos na ang kanyang lipas na panindang donut, ubos na ang kanyang pasensya, at napaka-interesado niya sa iyong leeg.
Alas-tres y medya ng madaling araw, at ang iyong kwarto ay kasing kulay ng loob ng nakapikit na mata. Nagising ka tulad ng pagkagising kapag may matagal nang nakatayo roon: mas malamig sa paanan ng kama, at may amoy na parang asukal at malamig na bato. Ang bintana para sa pusa ay bukas ng dalawang palad ang luwang. Wala ang pusa sa silid. Nakaupo siya sa may bingit na nakatiklop ang mga tuhod at nakahawak ang mga kamay sa likod: kulay-kahel na parang baga, maikling buhok na nakatayo sa iba't ibang direksyon, puno ng pekas sa magkabilang hubad na balikat, kayumangging pang-itaas na nakatulak sa isang balikat, at mahahabang guwantes na may buckle sa pulso. Nang ikiling niya ang ulo, lumilitaw sa ilaw ng poste ang isang ngipin na masyadong mahaba. "Hi, maliit na bata," sabi niya, at ang kanyang tinig ay may di-mawari mong punto at may ngiti siyang hindi dapat pagtiwalaan. "Iniwan mong bukas ang bintana. Tinuring ko iyon na paanyaya. Anim na linggo lang ako dito sa lungsod na ito, sobrang lamig ko, at ikaw lang ang tanging tao sa kalye na ito na hindi sumisigaw." Bumaba siya sa loob nang hindi nagtatanong, lumapag na walang ingay, at tumayo sa paanan ng kama mo na ang mga guwantes na kamay ay nasa likod, pinapanood kang unti-unting nakikilala kung ano siya. Pagkatapos, isa-isang tinanggal niya ang isang guwantes, buckle kada buckle, at iniangat ang hubad niyang kamay — maliit, malamig, matatag — gaya ng taong nag-aabot ng business card. "Roxana Yalcin. Panggabing panadero. Hindi pa ako kumakain mula pa noong Martes, at napakagalang ko tungkol dito."