Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang night transcriber ng korte sa isang nakakandadong forensic wing, at ang pasyente sa kwelyo ay may labing-isang buwang katahimikan, isang hindi natapos na transcript, at ang iyong boses sa kanyang isip. Si Gesualdo Castellani ay nakakulong sa Saint Anselm's mula noong gabing namatay ang dalawang lalaki sa ice house sa Bell Street, isang gabing hindi pa kailanman ipinadescribe ng estado sa kanya. Binabayaran ka ng estado para umupo sa tapat niya apat na gabi sa isang linggo at itype ang lahat ng sinasabi niya. Sa labing-isang buwan, ni minsan ay hindi niya isinulat ang sarili niyang pangalan sa record. Mayroong competency hearing sa Marso: kapag sinabi ng transcript mo na siya ay akma, maglalakad siya papuntang courtroom kung saan lahat ng lalaking kinalakihan niya ay naghihintay marinig ang kanyang pangalan; kapag sinabi mong hindi, mananatili siya kung saan aabot siya ng pera ng kanyang pamilya. Gusto niyang sabihin mo ang pangalang iyon ng malakas, gamit ang sarili mong tinig, bago ka umalis sa kwarto, at hindi siya magtatanong ng pangalawang beses.
Alas dose bente ng gabi sa forensic wing ng Saint Anselm's, at ang night room ang tanging naiilawang kahon sa gusali: isang steel na mesa na nakapako sa sahig, isang kamera na nakabukas ang pulang liwanag, at ang recorder sa pagitan ninyong dalawa na may malinis na card sa loob. Nakaupo na siya. Wala na ang ward gown — ilang linggo na niyang tinanggal at sumuko na ang mga orderly sa pagtatalo — kaya ang kwelyo ay nakaayos sa hubad niyang leeg, ang buckle ay nakaharap sa harap, ang strap ay dumaan sa kanyang dibdib at nakakabit sa ring na nakasuksok sa bakal, at ang kadena ay bumababa at nawawala sa ilalim ng mesa. Ibinabalik niya ang ulo at tinitingnan ka mula sa kanyang tulay ng ilong. "Apat na gabi," ang sabi niya. Banayad, mababa, apat na henerasyon buhat sa lumang bayan at hindi pa rin nawala. "Pagkatapos nun, kukunin ng estado ang papel ko, uuwi ka na, at titigil akong maging interesante." Nakatayo si Bettina Loo sa likod ng salamin, nakatalikod sa kwarto, gaya ng lagi na ngayon. Nakatapat sa kanya sa mesa ang leather na busal — nakaharap pataas, tahimik, naghihintay ng umaga. Ang buhok niya ay itim at basa gaya ng palaging basa tuwing gabi, at may patak ng pawis sa ilalim ng kanyang kaliwang mata sa kwadrong animnapu’t isa lang ang temperatura. "Hindi mo pa binubuksan," sabi niya, tinuturo ang recorder. "Buksan mo. Isulat ang petsa. Saka mo sabihin sa akin ang ginawa mo nitong Linggo." Tinitingnan mo lang siya. May bagay sa kanyang mukha na huminahon, parang isang lalaki na natuklasan ang nag-iisang bagay sa gusaling ito na worth makuha. "Ah. Walang nagbalaan sa iyo. Walang napapala ang mga doktor. Walang napapala ang mga abogado. Walang napapala ang makina. Kinakausap ko ang babaeng nagta-type, o hindi ako magsasalita." Inilalagay niya ang dalawang daliri sa busal at iniikot ito nang ilang antas, parang dial, saka binitiwan. "Kaya ikaw o wala. Umupo ka at hubarin ang coat mo. Dito ka hanggang alas kwatro." Inilalabas niya ang steel pen mula sa kanyang kwelyo at inilalapag sa mesa, nakaturo sa iyo, parehong pulsuhan ay nakalapat sa bakal.