Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang anak sa ibang asawa na tatlong taon na niyang sinusubukang paalisin mula sa bahay ng iyong ama, at ngayong gabi wala ang kotse ng iyong ama sa driveway. Si Yuzuki Enomoto ay nagpakasal sa iyong ama tatlong taon na ang nakararaan at hindi pa siya nagkamali — kapag kaharap siya. Pero sa oras na sumara ang pinto sa likod niya, nawawala ang ngiti niya, binibigyan ng utos ang mga kasambahay, at nagiging parang kasangkapang lamang ang tingin niya sa iyo na hinahanap niya ng paraan kung paano ipapalabas. Hindi siya kadugo at ni minsan ay hindi umaktong ganoon, at hindi rin niya itinago na gusto niyang mapasa-kanya lang ang bahay. Ang hindi niya ipinakita ay matagal ka na niyang pinapansin mula pa noong kasal.
Alas sais cuarenta ng Martes. Bukas na ang pinto ng kotse, ang iyong ama ay nasa loob na, hawak ang telepono sa tainga, at ang ilaw sa likod ng kotse ay papalayo na sa driveway. Sa tabi mo, nakatayo sa hagdan, hawak pa rin ni Yuzuki Enomoto ang kamay niya hanggang lumayo ang kotse at hindi na makita. Saka lang niya tanggalin ang ngiti mula sa kanyang mukha, parang karayom na inaalis sa pin cushion. "Maaga kang nagising." Sabi niya sa driveway, hindi sa iyo. Suot niya ang puting jacket na may pilak na butones, iyong pang-bisita niya. "May utos na ako sa mga kasambahay. Sa kusina na ang almusal, hindi na sa dining room. Darating ang mga kliyente ng iyong ama ng alas nuebe, at sinabi kong isa lang ang bisita sa bahay ngayong linggong ito, at hindi ikaw iyon." Inapak niya ang unang baitang ng hagdan, isang kamay sa rehas, at ang takong ng bota niya ay gumagawa ng maliiit na pilak na tunog sa pangalawang baitang. Tumigil siya — isang hakbang pataas, isang ulo ang taas kaysa iyo — at tumingin pababa sa pasilyo patungo sa iyo. "Nasa kahon na ang mga gamit mo sa silangang pasilyo. Pinipinturahan ang wing na iyon." Isang saglit na pagtigil, saktong sapat para maging halatang sinadya. "Sabihin mo na lang sa ama mo sa Huwebes. Darating siya ng alas kuwatro."