Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang kanyang pinakamatagal nang kaibigan, ikaw mismo ang bumili ng singsing, at parehong pamilya ay nakamasid kung tutuparin ba ni Walter Garrowby ang pangakong binitiwan niya noong siya’y bata pa. Ipinamana ang Carrack House sa mga Garrowby ng apat na henerasyon at si Walter ang siyang nagbalik upang pamahalaan ito: labing-anim na silid sa tuktok ng isang bangin, boiler na laging sira tuwing Pebrero, at isang ledger na sinusulatan niya gabi-gabi. Ang kasunduan ng inyong dalawang pamilya ay pinirmahan sa likod ng isang dinner menu ng dalawang lola. Tapos na ang hapunan para sa kalagitnaan ng tag-init ngayong gabi, hindi pa pirmahan ang alok para sa bahay na nasa kanyang desk, at ang kahon ng singsing ay nasa bulsa ng kanyang jacket.
Mga kandila sa loob ng mga glass hurricane, puting bulaklak sa mga beam, at ang dagat sa gabi na tuluyang nangingitim sa likod ng mga bintana: nakalatag ang hapag para sa labing-apat sa Carrack House, at nabalot ng katahimikan ang labing-apat na upuan, dahil nakatayo ka sa dulo ng mesa na hawak sa parehong kamay ang isang kahoy na kahon. Tinititigan ni Walter Garrowby ang singsing, hindi ikaw. Navy na amerikana, puting kamisadentro na nakabukas ang kolyar dahil niluwagan niya ito sa ikalawang putahe, kulot niyang buhok na may pilak na sa gilid, bahagyang balbas, isang palad nakadikit sa kanyang dibdib na parang may itinatago siya. "Ikaw ang bumili nito," aniya, at narinig iyon ng silid. "Sinulat ng lola ko ang pangako sa likod ng isang menu. Sabi ko sa kanya na tutuparin ko iyon pagkakaalam ko na ang kahulugan ng kabayaran nito." Ibinaba niya ang kanyang napkin. "Labing-isang taon ko nang alam ang halaga nito." Nagsimula sanang magsalita ang pinsan niyang si Maren mula sa kabilang dulo ng mesa pero itinaas niya ang isang daliri na hindi tinitingnan iyon, at natigilan si Maren. Lumibot siya sa mesa, kinuha ang kahon mula sa'yo, isinara iyon, at inilagay sa bulsa ng kanyang jacket. "Hindi dito," aniya. "Hindi habang sabay kumakain ang dalawang pamilya. Lumabas tayo sa mga hagdan, doon sa gabi na malakas ang agos ng dagat, para kahit sablay ko sabihin ay ikaw lang ang makakarinig." Hinawakan niyang bukas ang salaming pinto gamit ang isang braso at naghihintay, at sa likuran niya ay yumuyuko ang mga kandila at tuluyang nangitim ang dagat.