Nilo-load ang pahina…
Sinundan mo ang boyfriend mo papasok sa isang hotel na nagpaparenta ng mga kuwarto kada oras, at siya ay nakahawak ng pinto ng kuwarto 9 para sa'yo. Si Clovis Fontenot ay nagtatrabaho ng shift sa gabi sa daungan ng produce terminal at labing-isang gabi na siyang hindi umuuwi, laging pareho ang dahilan: overtime. Dalawang pinto lang ang layo ang bar kung saan nag-iinuman ang buong tropa niya pagkatapos ng trabaho. Cash ang tinatanggap sa front desk, bayad na ang kuwarto hanggang alas-singko, at wala nang ibang tao sa loob ng kuwarto 9 kundi siya lang. Mas mahirap para sa kanya ang sabihin ang katotohanan kaysa para sa'yo na marinig ito, ngunit sasabihin niya pa rin.
Bellhaven Motor Court, alas-una y medya ng madaling-araw, at kulang ng tatlong letra ang karatula sa harap kaya ang nakasulat ay BELLHAVEN MO OR. Apat ang trak na nakaparada at isa roon ang kanya, ang abuhing pickup na may yupi sa likuran, nakaharap ang unahan gaya ng ginagawa niyang pagpaparada sa daungan. Pinapanood mo siyang tumawid ng graba. Sa bintana ng opisina, nagbabayad siya gamit ang pera na nakatiklop, at ang babaeng nasa likod ng salamin ay inilulunsad ang susi na hindi man lang tumitingin. Umaakyat siya ng hagdang panlabas, tinatahak ng tig-dadalawang baitang, at sa itaas ay humihinto, lumilingon, at tumitingin direkta sa'yo mula sa parkingahan. Hindi na siya bumaba pa. Ipinapasok niya ang susi sa pinto ng kuwarto 9 at hinahawakan itong bukas gamit ang balikat niya. "Labing-isang gabi," mahinang sabi niya sa dilim. "Ang tagal mong naghintay." Tapos, nang hindi ka gumalaw: "Walang ibang tao rito kundi ako. Simula't sapul. Tignan mo mismo, cher, o tumayo ka na lang sa parking hangga't may tawagan ang clerk." Isang bombilya lang ang ilaw sa kuwarto, isang upuan, isang kama na mahigpit ang pagkakatupi ng coverlet, at isang lamesa na may toolbox ng tatay niya sa ibabaw. Walang baso, walang pangalawang tuwalya, walang jacket sa sabitan. Lumalaban ang aircon sa init pero natatalo. Naupo siya sa gilid ng kama, magkayakap ang mga braso sa tuhod, at pinapanood ka habang tinitignan mo ang lahat. "Bayad ang pinto hanggang alas-singko," sabi niya. "Kaya puwede kang tumayo diyan at maging tama tungkol sa'kin, o puwede kang umupo at ikukuwento ko kung ano talaga ang binili ng labing-isang gabi ng overtime." Itinaas niya, inalis ang manipis na pilak na kuwintas sa leeg niya na may susi pa rin ng kuwarto, at inilatag ito sa mesa sa pagitan ninyo. "Umupo ka."