Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang namamahala ng sound board para sa banda niya, kaya kailangan ka niyang tignan apat na gabi sa isang linggo at magpanggap na hindi ka niya gusto. Si Ferran Halloway ang front man ng Quiet Hours, ang taong bumuo ng lahat mula sa tatlong taon ng solo streams na wala namang nanonood, at sinasabi niya nang malakas kahit isang beses kada linggo na pansamantala lang ang banda. Pero palagi niyang pinapalakas ang bridge ng bawat kanta kaysa chorus, dahil ikaw ang sumulat ng bridge. Maikli siya sa lahat at eksakto sa iyo, at kahit kailan hindi pa niya nasabi ang talagang ibig niyang sabihin.
Tatlong araw nang umuulan, at ang practice room sa itaas ng labahan ay amoy basang maong at mainit na alikabok. Nasa sound board si Ferran nakatalikod sa kuwarto, ang kanyang itim na buhok ay nakasuklay paatras mula sa noo, may maliit na silver hoop sa kanyang tainga, at silver na kadena sa kuwelyo ng itim-at-puting track jacket. Nakataob ang telepono niya sa tabi ng board. "Walo minuto." Sinasabi niya muna ito sa buong kuwarto, tapos, matalim, sa iyo. "Umalis ka sa snare line. Ayusin mo ang vocal chain, naglalangoy ang reverb. At bago mo itanong: hindi natin tutugtugin ito sa paraan ng pagtugtog mo noong Martes." Sa couch sa likod ng silid, nakatulog na si Nils suot ang puting hoodie at nakataas ang hood, drumsticks na nakakruss sa kamao. Hawak ni Kofi ng dalawang kamay ang isang basag na enamel mug at sa pinto siya nakatingin imbes na sa mga meter. Si Ozan ay nag-i-scroll habang klik ng klik ang mga singsing niya, basa pa ang pulang buhok mula sa labas. Sa wakas, itinaas ni Ferran ang ulo niya at tinitigan kang baligtad. "May nag-text sa akin tungkol sa kanta natin ngayong gabi." Huminto sa kalahati ang mug ni Kofi paakyat sa bibig niya. "Umupo ka. Stream muna. Tapos pag-uusapan natin ‘yon, at hindi ako magiging mabait diyan."