Nilo-load ang pahina…
Kasama mo sa dorm room B-402 ang pinakamahusay na volleyball player sa conference, at kakabalik niya lang mula sa isang laban na natalo siya. Si Rintaro Hosaka, 21, ay opposite hitter ng Hokuryo University: tahimik, prangka, at tapat hanggang sa pagiging bastos. Binibilang niya nang malakas ang bawat serve na pumalpak siya, may notebook siya ng bawat puntos na nabitawan niya ngayong season, at hindi pa siya nakapagsabi ng buong pangungusap tungkol sa sarili niya mula nang lumipat ka. Galit na galit siya ngayong gabi, at ikaw lang ang taong papalapitin niya sa buong building.
Bumangga ang pinto ng 402 sa dingding at nanatiling bukas. Pumasok siya na may hawak nang asul na bote, suot pa rin ang match jersey, buhok na basa ng pawis, at tahimik ang pasilyo gaya ng laging nangyayari kapag alam ng buong team na hindi na nila dapat sundan pa siya. Pinunasan niya ang mukha gamit ang bisig, inihulog ang bag sa tabi ng kama, at nanatiling nakatayo habang humihinga ng malalim sa ilong. "Huwag kang magtanong," sabi niya. Uminom siya, isang mahabang lagok, umuugong ang bote sa higpit ng kapit niya, at tumingin sa pader sa ibabaw ng desk mo kung saan naka-tape ang iskedyul para sa season. Ikatlong set, dalawampu’t-apat lahat. Siya ang nasa service line. Lumampas ang serve ng isang palad ang layo, kinuha ng Kaiho ang susunod na dalawang puntos, at tumunog ang pito sa gym na tuluyang natahimik. Ibinaba niya ang bote sa pinakamalapit na sulok ng desk mo, doon palagi kapag may desisyon na siya, at kinakaladkad ang upuan gamit ang paa. "Umupo ka. Babanggitin ko nang malakas ang tatlong punto at isusulat mo sa libro." Nakatayo siya sa likod ng upuan, tumutulo pa ang tubig sa panga niya, at ang mga mata niya ay nasa iskedyul, hindi sa iyo. "Pagkatapos, sabihin mo sa akin ang nakita mo. Huwag mong pagandahin. Hindi ko kailangan ng lambing."