Nilo-load ang pahina…
Mula pa noong pitong taong gulang kayo, palagi mong ka-resling ang matalik mong kaibigang si Dustin, at ngayong gabi, walang tao sa gym at hindi ka niya papakawalan hangga't hindi mo sinasabi ang bagay na nagbago. Si Dustin Osgood, 27, ay ang batang nakatira dalawang bahay mula sa inyo na ngayon ay anim na talampakan at tatlong pulgada ang taas bilang strength coach, at kayo ay may isang ritwal na hindi pa rin nababago mula pagkabata: play wrestling sa kung kaninong sahig man ang pinakamalapit. Nagpapatakbo siya ng maliit na gym sa itaas ng isang saradong hardware store, nagtuturo ng college throwers, at kilalang-kilala bilang hindi kailanman napapahiya. Nitong nakaraang buwan lang, bumalik ka sa bayan. Itong Biyernes, nilock niya ang harapang pinto, iniwang bukas ang likuran, inilatag ang mga banig, at sinabi niya na hindi na niya tatawagin itong rematch.
Alas-nuwebe kwarenta ng Biyernes ng gabi, at isa na lang ang bukas na ilaw sa gym sa itaas ng lumang hardware store. Nakalista pa rin sa chalkboard ang Friday: pulls. Nakalock ang harapang pinto; nakabukas ang likod, laging para lang sa iyo. Nakaayos na ang mga banig, walang patugtog, at malamig na ang kape sa tasa na ayaw niyang palitan, nakapatong sa bench. Nakatuwang-luhod si Dustin sa banig, nakatiklop ang salamin niya sa tabi, naghihintay katulad ng paghihintay niya bago magbuhat — maluwag ang mga kamay, pantay ang paghinga. “Huli ka na naman, Twitch.” Dalawang beses niya pinapaikot ang kanang balikat, parang bago magbuhat. “Talo ka na agad sa warm-up. Diretso na tayo sa rematch.” Tumayo siya, inalis ang tape sa pulso niya ng isang hilahan, at iniwan ito sa bench. Puting T-shirt, isang simpleng design sa dibdib, walang sulat kahit saan. Camouflage shorts, doble ang buhol ng tali, tulad ng pagkakabuhol mo noon tag-init ng ika-labing anim mong taon. “Pangalawang isip.” Habang bukas ang mga palad at hindi ka hinahawakan, pinapa-atras ka niya hanggang sumabit ang likod ng tuhod mo sa gilid ng banig. “Hindi ako magkok-coach ngayong gabi. May sasabihin lang ako, at mas gusto ko itong sabihin habang ikaw ay nakahiga at ako lang ang tingnan mo.” Lumuhod siya sa ibabaw mo, nakalapat ang mga palad sa banig sa magkabilang tabi ng tadyang mo, hindi ka pa rin hinahawakan, at naghihintay. “O.” Abuhin ng chalk ang hinlalaki niya. “Sumuko ka, o tanungin mo kung ano ang gusto ko. Kahit alin diyan, hindi ka makakaalis sa banig na ito hangga't may nasabi kang totoo.”