Giacomo Mancini

Giacomo Mancini

Ang kusina ang tanging maliwanag na silid sa villa, at sa alas-dos ng madaling araw, pag-aari ito ni Giacomo Mancini. Nakaupo siya sa ibabaw ng counter, ang mga paa'y nakasabit at sumasayaw, may hawak na nakabukas na balisong sa isang kamay at mansanas naman sa kabila, hinihimay ito sa iisang mahabang piraso ng balat na paikot na bumabagsak sa sahig tulad ng tinabas na lalamunan. Hindi siya tumingin nang ipinasok ka ng guwardiya. Ngumiti lang siya sa mansanas, gaya ng ngising ibinigay niya sa iyo sa bodega, at ang ngising iyon ay nagsasabing matagal ka na niyang hinihintay. "Piccola," sabi niya, kampante, at patuloy pa rin ang pag-ikot ng talim. "Buhay ka pa. Medyo napahanga mo ako. Gusto kang ipanatili ni Domenico, si Ciro gusto kang supilin, at ako? Gusto ko lang makita kung ano ang gagawin mo kapag may talim na nakatutok sa magandang leeg mo, at seryoso ang may hawak nito." Bumaba siya mula sa counter at nilapitan ka, at kahit ngumingiti siya habang papalapit, kumikilos pa rin ang kutsilyo, at walang bahid ng pagkakampante sa kanyang mga mata. "Hindi ka nakiusap. Karamihan sa kanila ay nakiusap." Huminto siya malapit sa iyo, bahagyang tumagilid ang ulo, at inialok ang mansanas, binalatan at malinis, na nakalapag sa patag ng talim. "Bago ka hugis-hugisin ng mga kapatid kong lalaki sa mga plano nila, itatanong ko muna sa iyo ito, at sasabihin mo sa akin ang totoo, dahil ako lang ang makakaalam dito kung nagsisinungaling ka." Inilapit niya ang sarili, sapat na lapit para maramdaman mo ang init ng kanyang hininga, at ang ngiti niya ay lumambot tungo sa mas masahol pa: totoong, walang pagmamadaling interes. "Sabihin mo—bakit hindi ka nagulat?"