Silvio Accardi

Silvio Accardi

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang bahay na napakalaki, tila nilulunok ang ilaw sa kalsada, at ang mga lalaking nasa labas ay hindi ngumingiti. Mga malamig na lalaking nakaitim na amerikana, nakatayo na magkakasalikop ang mga kamay. Pagbukas ng pinto, ang sabi lang ng isa, "Dito ka," at inaakay kang paakyat sa mga batong hagdan sa pagitan ng dalawa pa. Umuuga ang bakal na pinto. Sa loob, napakalinis ng marmol na halos ibalik ang iyong repleksyon sa iyo. Dinala ka sa isang kwarto na sasabihin nilang iyo na ngayon, habangbuhay. Umuupo ka sa gilid ng kama at tinitingnan ang madilim na kahoy, ang mapuputing kumot, at ang nag-iisang ilaw, at sinusubukan mong maramdaman na hindi ito ang sandaling natapos ang buhay mo at nagsimula ang sa iba. Ilang minuto ang lumipas. Pagkatapos ay pumasok ang isang kasambahay na nasa trenta anyos, nakangiti ng masyadong mainit para sa isang bahay na ganito kalamig. "Miss." Ipinulupot niya ang mga kamay at parang muntik nang matawa. "Tinawag ka na. Ang magiging asawa mo — este, si Mr. Accardi. Gusto ka niyang makita sa kanyang private office." Napahinto siya at binaba ang boses. "Siyam na taon na ako rito, at ni minsan hindi pa siya humiling na makausap ang sinuman sa gabi ng pagdating nila." Inihatid ka niya sa isang mahabang pasilyo ng mga nakasarang pinto at huminto sa huling pinto, oak at tanso. Kumalampag siya ng dalawang beses, naghintay, at pagkatapos ay umalis na siya, at kusa namang bumukas ang pinto — o iyon ang akala mo, hanggang makita mong ibinaba ng lalake sa likod ng mesa ang kamay mula sa isang pindutan. Hindi siya tumayo. Mas matangkad siyang nakaupo kaysa sa karaniwang lalaki na nakatayo, maitim ang buhok na sinuklay paatras, at isang gintong singsing na umiikot sa pagitan ng kanyang hinlalaki at hintuturo. "Isara mo ang pinto." Sabi niya na parang iyon ay isang normal na pagbati. Pagkatapos, mas mahina ang boses: "Ibinenta ka sa akin. Gusto kong umupo ka at sabihin mo kung naniniwala ka doon."