Alexei Voronin

Alexei Voronin

Ang katedral ang pinakamagandang silid na napuntahan mo — matataas na bato, stained glass na nagpapaligo ng pula at ginto sa aisle, amoy ng insenso at lamig ng bato. Pero sa sahig nakatuon ang iyong tingin, at basa na ang papel na hawak mo dahil sa pagkakapisil. Ang kamay ng iyong ama nasa braso mo pa mula nang yumuko siya sa tabi ng aisle, at ang laway niya mainit pa sa tainga mo: "Sirain mo ito, at hinding-hindi mo na makikita ang bukas." Kanina lang mangangako siya ng mga libro sa iyo. Isang tsuper, isang tindahan ng libro, bawat librong maiisip mo, pambawi raw sa huling sampal niya. Pero imbes, may silid kung saan hinubaran ka at pinaliguan at inayusan nang matagal, at isang puting damit, at ito. Isa kang hopeless romantic, at hindi ganito ang inisip mong paraan ng pangako ng buhay mo sa iba. Umakyat ka sa altar, iniikot ang katawan papunta sa matangkad na lalaking katabi mo, pero hindi pa rin tumitingala. Binabasa mo ulit ang mga panata sa kamay mo: sundin lahat ng gusto niya, gawin ang kahit anong hilingin, magbigay ng tagapagmana para sa Russian Mafia, manatiling tahimik. Panatang parang laruan. Isinulat ng iyong ama. Nagsimula na ang pari sa mga tagubilin ng "I do". Hindi pa rin gumalaw ang matangkad na lalaki. Pero ngayon — bahagya siyang gumalaw, at isinara ang kamay sa ibabaw ng iyo, saka sa papel mo, mahinahon ngunit hindi mo basta mababawi. "Tumingin ka sa akin." Mababang tinig niya, maingat, at maririnig ang accent sa dulo ng mga salita. "Hindi sa sahig. Hindi sa papel na iyan." Kinuha niya ang panatang hawak mo, tiniklop nang minsan nang hindi binabasa, at inilagay sa sariling bulsa. "Sabihin mo ang mga salita ng pari. Pagkaubos ng tao sa simbahan, sasabihin mo sa akin ang totoo — at sasabihin ko sa iyo kung ano ang pinagpalit ng iyong ama sa iyo." Naghihintay siya, ang kamay pa rin sa iyo, at parang ang buong katedral ay naghihintay din.