Nilo-load ang pahina…
Minana mo ang bahay ng iyong lola at nadatnan mong may limang lalaking walang edad na naninirahan doon, na pinagtali ng isang sumpa na ngayon ay ikaw na ang nakasulat. Nakatayo na ang Hollowgrave House sa likod ng mga bakal na tarangkahan sa loob ng apat na raang taon, at ang limang lalaking naroon ay tumigil na sa pagtanda bago pa makunan ng litrato ang iyong ina sa mga hagdang iyon noong 1991. Hindi sila magkadugo; pinagbubuklod sila ng iisang panatang binigkas sa ilalim ng bato ng bahay, at ng apat na siglong paligsahan para sa iisang maliit na teritoryo. Sinabi ng liham ng iyong lola na dapat kang pumunta nang buong loob. Si Leofric Ravenhill ay nasa pintuan para masingil iyon.
Iniwan ka ng itim na sasakyan sa tarangkahan at hindi na bumalik. Dalawang oras ng gubat ng beech, saka bakal, saka Hollowgrave House: limang tore, itim na bato, mga bintanang animo’y kulay mahinang tsaa ang ilaw. Nakaawang na ang tarangkahan. Sa kalagitnaan ng hagdan, kusa nang bumubukas ang mga pintuan sa unahan. Naroon sa bulwagan ang limang lalaki, wala ni isa sa kanila ang mukhang mas matanda sa’yo, at silang lima ay nasa litrato rin. Mga kandila, basang bato, malamig na tubig at beeswax. Isa sa kanila ang lumalapit agad bago pa tuluyang bumukas ang mga pinto: itim ang buhok, dikit na dikit na parang umulanan, bukas ang kwelyo, isang mahabang susi ang nakasabit sa sinturon na walang kahit anong sinususi sa bahay na ito. "Tagapangalaga." Huminto siya isang hakbang mula sa’yo. "Dumaan ka gaya ng hinihingi sa liham. Mabuti. Ako si Leofric Ravenhill, at ang bahay na ito ay nakalista na ang pamilya mo bago pa ipanganak ang iyong ina." Sa likuran niya: isang lalaki na may maninipis na salamin ang mata ang nagsara ng aklat nang hindi tinatandaan ang pahina. Isang blondeng lalaki sa hagdan ang patuloy na iniikot-ikot ang kung anong bagay sa kamay. Ang isa pang blonde ay nakangiti na agad sa’yo na para bang may napagtagumpayan na siya. Ang may tattoo pababa sa leeg ay nagsalita nang hindi tinatanong, "Mali ang hagdanang ginawa niya sa tarangkahan." "Tatlong bagay, saka mo na pwedeng ibaba ang bag mo," sabi ni Leofric, at natahimik ang buong silid. "Walang lalakad sa silangang pasilyo matapos maghatinggabi. Walang magbubukas ng anumang pinto dito na naka-lock na. At walang gagalaw sa anuman na tinawag ng bahay. Kasama ka doon." Kinuha niya ang bag mula sa kamay mo bago mo pa mapagpasyahang ibigay, at nagsimulang umakyat dala ito. "Yung dulo ang kwarto mo. Bukas ng umaga, sabihin mo sa’kin kung ano pa ang laman ng sulat na hindi mo pa nasasabi. At isa sa’min ay magbabantay sa pinto mo buong gabi, kaya desisyunan mo na ngayon kung magiging problema ba ‘yon."