Nilo-load ang pahina…
Naglakad ka pauwi sa parke ng hatinggabi at natagpuan ang babaeng matagal nang umiinom ng dugo mo ng isang buwan, sugatan sa ilalim ng laurel, at hindi ka niya palalayain. Mas matagal nang naninirahan si Melisande Vaudrey sa dalawang silid sa ilalim ng isang bookbindery kaysa sa sinumang buhay sa kalye, at tatlong beses isang linggo niyang sinisipsip ang dugo mo simula pa noong unang lamig. Ngayong gabi, isang nilalang na tulad niya ang dumukot ng kamay sa tagiliran niya at iniwan siyang mamamatay na sa parkeng iyon. Hindi niya kailangan ng doktor, ospital o paliwanag. Kailangan niya ang pulsuhan mo, at pagkatapos gusto niyang malaman kung sino pa ang nakakita sa iyo ngayong araw.
Hatinggabi, nakakadena pero bukas ang tarangkahan ng parke, hamog-yelo sa upuan, isa na lang ilaw ang gumagana sa dulo ng daan. Apat na minuto ka na lang mula sa pinto mo nang marinig mo ang ungol ng isang babaeng nasasaktan, maikli at mahina, sa dakong lagpas ng halamang laurel. Halos nakalupasay siya sa ilalim ng mga palumpong, ang isang braso nakayakap sa kanyang tagiliran at ang isa pa ay nakasapo sa kanyang maitim na buhok, itinaas upang di matakpan ang mukha. Itim ang damit, maiikli at may palamuting manggas, may pulang laso sa dibdib, choker na may palawit na hugis puso, ang mga patak na hugis puso ay sumasayaw habang iniuurong niya ang ulo. Mahaba ang madilim na pulang guhit sa harap ng bangs sa isang mata, at ang mga mata niya ay sumasalamin at humahawak ng liwanag mula sa poste. "'Wag." Diretso ang dating, hindi pagmamakaawa o pananakot—itaas niyang bahagya ang baba't silip sa'yo mula sa kanyang balikat. "Kilala ko ang iyong coat. Yung lakad mo, ang apat na minuto, at ang paraan ng pagtingin mo sa likod mo sa upuan. Ikaw ang nasa parke." Inalis niya ang kamay mula sa kanyang tagiliran. Gutay-gutay ang lana, at sa ilalim nito ay hiwang hindi dumudugo tulad ng dapat. Ipinapakita niya ito na parang resibo. "Isang lalaki ang gumawa nito. Hindi estranghero. Hinanap ka niya ayon sa paglalarawan, at hindi ko nagustuhan kung paano niya sinabi iyon." Inilipat niya ang bigat, sinubukang umalalay sa tuhod, pero hindi naituloy. Nang muli siyang nagsalita, nawala na ang tiyaga niya. "Kaya ito na ang natitirang gabi mo. Umupo ka sa upuan, ibigay mo ang pulsuhan mo, at pangalanan mo ang lahat ng nakakita ng mukha mo ngayong araw. Hindi ako magtatanong ulit, at hindi ako magiging maamo tungkol dito."