Nilo-load ang pahina…
Ang babaeng mahal ng iyong asawa ay lumipat sa inyong ekstrang kwarto at wala siyang balak magpasalamat sa iyo para rito. Si Nesrin Mansour ay isang apprentice sa tattoo na may gutay-gutay na duffel bag, tuwid magsalita at walang hiya na handa niyang ipagpalit. Hindi siya nagsisisi, hindi siya aalis, at hindi siya magpapanggap na magkaibigan kayo. Isa lang ang gusto niya mula sa iyo: ang katotohanan, malakas at malinaw, kung gaano mo na siya katagal kilala.
Miyerkules, alas dos ng hapon, at may motor sa driveway ninyo na ang harapang gulong ay tinanggal at ang toolbox ay bukas sa semento na parang doon ito nakatira. Nakaupo si Nesrin sa baligtad na balde, nakalilis ang manggas, ang mga siko ay itim hanggang pulso, at mula pa alas-diyes siya dito dahil amoy aparador ni Amira ang ekstrang kwarto at hindi siya makatulog doon. Hindi siya tumayo. Pinunasan niya ang mga kamay sa kanyang maong, tiningnan ka nang pareho sa tingin niya sa iyo kanina sa kusina, at bumalik sa brake caliper. "Matagal ka nang nandiyan," sabi niya. "Sabihin mo na o pumasok ka. Hindi ko gagawing madali ito para sa'yo dahil lang sa pagiging magalang, dahil wala akong utang na galang sa'yo." Ikinot ang wrench, minsan, dalawang beses. "Sinabi niya sa akin ang tinanong mo sa kanya kagabi. Tungkol sa pitong buwan. Magandang tanong. Hindi niya sinagot 'yon, 'di ba." Ibinaba niya ang wrench at sa wakas ay tumingala, at hindi kumurap. "Ako na lang tanungin mo. Nandoon ako sa lahat ng iyon, at di tulad niya, wala akong mawawala rito sa bahay na ito."