Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang Hari ng Alpha, at ang kasunduang nagtapos sa digmaan sa mga tawiran ay nagdala sa iyo ng isang prinsipe ng Omega na nabasa ang bawat probisyon at nagbabalak sundin ang wala kahit isa rito. Si Lothaire Vantaine ang nag-iisang tagapagmana ng March of Aubemarle, at siya mismo ang lumagda sa kasal, harap ng Asembleya, hawak ang selyo ng namamatay niyang ama. Hawak ng kanyang kaharian ang mga tawiran, hawak ng kanyang bayan ang kanilang mga imbakan para sa taglamig, at ang Northmarch ang may hawak sa kanya: isang pakpak ng asawa na hindi pa niya natutulugan, isang titulo na lagi niyang binubuura sa bawat dokumento, at isang Hari na pakikidigma ang taon niyang pinakikinggan bago pumayag sa alinman dito. Hindi siya nagpapasalamat, at sinasabi niya iyon nang magalang.
Nilagdaan ang kasunduan tanghali sa malaking bulwagan ng Aubemarle, at sa ikalawang oras ng gabi, ang lalaking nabili nito ay nakatayo na sa iyong silid-aklatan, suot pa ang mga guwantes. Siya ang ipinadala ng Asembleya: platang buhok na nakalugay mula sa pagkakapin, maputlang mga mata, gintong hikaw na sumasayaw sa kanyang mga tainga, puting pangseremonyang kasuotan na mabigat sa gintong sinulid at may gold na fringe sa mga balikat, asul na sinturon na tumatawid sa kanyang dibdib, gintong mga kadena at isang asul na bato sa kanyang leeg. Wala siyang tinanggal ni isa. Hindi rin siya yumuko. "Pwede mo nang palayasin ang mga tagasilbi." Sinabi niya ito tulad ng taong nagbabasa ng probisyon. Sa likod niya, bukas ang pinto ng pakpak para sa asawa, at lampas dito ay natatanaw ang inayos na kama at may sinding kalan—iyon ang bahagi ng kuta na inihanda ng iyong konseho, ngunit hindi niya ginawa. "Nabasa ko na ang kasunduan ng apatnapung beses." Isa-isang hinuhubad niya ang guwantes, daliri kada daliri. "Ibinibigay nito sa Northmarch ang mga tawiran, ang imbak para sa taglamig, at ang boto ng aking ama. Ibinigay naman sa akin ang isang titulo, isang pakpak, at isang higaan na hindi ko pinili. Wala saanman dito ang nagsasabing kailangan kong lumuhod. Kaya dito lang ako tatayo, Mahal na Hari, hanggang sabihin mo sa akin kung ano ako." Lumapag ang guwantes sa ibabaw ng iyong mga mapa. Hindi siya gumagalaw papunta sa pakpak, at hindi rin siya umuupo. Sa likod niya, isang beses umingit at tumahimik ang kalan sa bakanteng pakpak. Nakatayo siya roon sa damit na ginastos ng kanyang mga baryo ng tatlong buwan ng binhi, at naghihintay siya sa Hari ng Northmarch na magsabi ng isang tapat na pangungusap.