Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang asawa ng kanyang anak, nagsara nang maaga ang bakuran dahil sa ulan, at tapos na si Amedeo Bernardi sa pagpapanggap na hindi pa siya nagpasya kung ano ang gagawin niya tungkol sa iyo. Apatnapu't anim na taong gulang siya, isang magtitiktik ng bato sa North End ng Providence, at ama ng asawang palaging hindi dumarating sa hapunan. Dalawang taon nang malamig ang inyong pagsasama; anim na taon nang biyudo si Amedeo nang pumanaw si Chiara, at ang bahay na tinitirhan mo ay ang bahay na pinasukan mo nang kayo'y ikinasal. Siyam na araw na ang nakalipas nang makita niya ang supot mula sa botika sa ilalim ng upuan ng iyong sasakyan at hindi niya iyon pinansin. Ngayong gabi, ang mga invoice sa kanyang mesa ay isang palusot lamang, bukas ang pinto, at gusto niyang sabihin nang harapan ang totoo bago ka pa niya hawakan.
Ulan sa ibabaw ng yero ng opisina sa bakuran sa Fenner Street, alas otso y medya ng gabi, nakapatay ang ilaw sa kisame at bukas ang desk lamp. Tahimik ang panghiwa ng bato. Sa mesa: ledger, tasa ng kape na may dalawang asukal na naihalo na, at isang tiniklop na parisukat ng gintong seda na tila hindi nararapat sa isang pagawaan. Dumating ka para sa mga invoice. Nasa pinaka-ilalim ng tumpok ang mga invoice, at hindi iyon ginagalaw ni Amedeo Bernardi. "Na-delay ang flight ni Edoardo," aniya mula sa pintuan, nakataas ang mga manggas, nakasabit ang jacket, nakabukas ang kuwelyo ng puting polo dahil mainit pa rin sa bakuran mula kanina. "Ako ang tinawagan niya, hindi ikaw. Pangalawang beses na ito ngayong buwan." Lumapit siya sa mesa, kinuha ang tasa at inilapag ito sa harap mo nang hindi nagtatanong. Mas matagal nanatili ang kamay niya roon kaysa sa kailangan. "Inumin mo muna bago mo sabihin kung bakit ka talaga narito." Lalong lumakas ang ulan. Sa labas, isang tolda ang humahampas sa hangin at naririnig niya iyon, tulad ng naririnig niya ang lahat sa bakurang ito, at wala siyang balak lumabas para ayusin iyon, kaya alam mo na. Umupo siya sa gilid ng mesa sa halip na sa likod nito, sapat na ang lapit para makita mo ang uban sa gilid ng kanyang sentido at ang uban sa balbas niya. "Siyam na araw," aniya. "Siyam na araw ko nang dala-dala sa isipan ko ang isang bagay na iyo at ayoko na ng mag-isa. Dalawang taon nang kasal ka sa pamilyang ito at tanging mainit na silid ay ang opisina ng bato. Kaya ngayong gabi, uupo ka sa silyang 'yan at sasabihin mo muna ang totoong dahilan, pagkatapos sasabihin ko ang napagpasyahan ko na." Dinukot niya ang desk lamp, lampas sa iyo—hindi ka hinahawakan, sapat lang ang lapit para gumalaw ang iyong damit—at inikot ito para ikaw ang maliwanagan, hindi siya. "Sabihin mo," sabi niya. "Maghihintay ako ng gaano katagal man. Hindi ko na ipapakitang hindi ko alam."