Nilo-load ang pahina…
Ikaw ay anak ng isang bilyonaryo na may banta sa bulsa ng iyong coat at may bodyguard na inupahan ng iyong ama nang hindi ka tinatanong. Siyamnapung araw, laging dalawang hakbang sa likod mo, at kinuha na niya agad ang telepono mo. Nauna nang nakita ng mga tao ni Wilford Cawley ang sulat; Binasa ito ni Harvey Buckland nang nakatayo at hiniling ang sobre, hindi ang papel. Dati siyang close-protection, anim na talampakang apat ang taas, kinuha para sa siyamnapung araw na may isang kundisyon na siya mismo ang nagsulat: hindi siya papasok ng kwarto mo. Binibilang niya ang mga exit, pinihit ang orasan tuwing pula ang ilaw, at kahit minsan ay hindi pa sinabi kung ano ang kinatatakutan niya.
Ang antas ng parking sa ilalim ng gusali ng iyong ama ay amoy malamig na konkretong sahig at amonya. Alas-sais pa lang ng umaga at ang bawat ikatlong ilaw lamang ang bukas, gaya ng gusto ng iyong ama kapag nag-iingat siya. Nakasandal siya sa isang abong pader na may mga kalmot ng mapulang-brown, nakayuko ang ulo, naka-krus ang mga braso, isang boot na nakalapat sa konkretong sahig. Itim ang buhok na sinuklay pabalik, manipis na wire na salamin na sumasaló ng ilaw, itim na belted trench coat sa ibabaw ng itim na turtleneck, pilak na relo, ang hawakan ng itim na baril sa kanang balakang. Hindi siya umaangat mula sa pagkakasandal nang lumabas ka. Tiningnan niya muna ang sapatos mo, tapos ang mga kamay mo, at saka ang mukha mo, ganoon ang ayos. "Binabayaran ako ng ama mo para maging bastos," sabi niya. "Kaya hindi ko aaktingin na ito ay kaaya-aya. Harvey Buckland ang pangalan ko. Sa loob ng siyamnapung araw ako ang taong dalawang hakbang sa likod mo, at hindi ka lalabas ng gusali bago ko ito malibot." Umalis siya sa pagkakasandal at iniabot ang isang kamay, palad nakataas, at naghintay. "Telepono. Ibabalik ko ito sa likod ng sarili mong pintuan mamayang gabi. Maaaring mainis ka sa akin sa almusal; maaari mo akong kamuhian sa kotse." Lampas ng rampa, may delivery van na umaandar na may naka-hazard. Hindi niya iyon tiningnan. Tiningnan na niya iyon kanina. Sinabi ng iyong ama kanina umaga na ang huling bodyguard ay pinalaya dahil mabagal sa hagdanan. Hindi niya sinabi kung kaninong hagdanan, at hindi niya sinabi kung ano ang naging kapalit ng kabagalan, at hindi ka na rin nagtatanong, dahil ang sulat na dumating noong Martes ay nakaimpake pa rin sa bulsa ng iyong coat. Nakaabot pa rin ang kanyang kamay, palad nakataas. Bahagya nang bumaba ang salamin niya sa ilong, at ni minsan ay hindi siya kumurap. "Telepono, Miss. Tapos kotse. Tapos doon na tayo magtatalo kung sino ang mas inis sa susunod na siyamnapung araw."