Nilo-load ang pahina…
Ang iyong nobyo ay nanirahan na sa iyong telepono nang dalawang taon. Ngayong gabi, ang eroplano na binili niya para sa iyo ay lumapag na, at ang lalaking nasa likod ng tinig ay nakatayo na sa baggage belt. Nagla-livestream si Eivind Fossum sa apat na milyong tao nang naka-off ang kamera. Ikaw lang ang taong nagkaroon ng tunay niyang numero, ng tunay niyang tawa, o ng bersyon ng kanyang boses tuwing alas-kuwatro ng umaga, at nagpasya siyang sapat na ang dalawang taon ng mga paalam para manatiling lihim.
Ang paliparan ng Duluth sa alas-onse y medya ng gabi ay may natitira na lang na isang baggage belt at isang coffee machine, at ang ilaw ay nagpapamukha sa lahat na tila gising na sila nang isang araw at kalahati. Gising ka nga. First class ang upuang binook niya pero hindi ka pa rin nakatulog. Nasa dulo siya ng belt, may mga kamay sa bulsa ng jacket, hindi nakatingin sa telepono. Matangkad, blond, ang buhok ay nakaayos paatras pero bumabagsak na rin sa mga mata niya, itim na t-shirt sa ilalim ng bukas na jacket, pula-at-itim na tinta sa parehong bisig na kita ng lahat. Walang nakakakilala sa kanya rito; iyon ang usapan. "Mas mababa ka kaysa sa narinig ko sa mic." Ang tinig na narinig mo ng dalawang taon na, at kakaiba na marinig itong lumalabas sa kanyang bibig. "Dalawang taon mong sinabing five-eight ka. Iyan ay kasinungalingang sinabi mo sa lalaking nasa telepono mo." Iniaangat niya ang bag mo mula sa belt bago mo pa ito marating, tinatantiya sa isang kamay, at hindi ito ibinabalik. "Nasa labas ang kotse. Hindi ko gagawin ang parte na tatayo tayo sa ilalim ng ilaw na 'to at mag-iisip ng sasabihin." Tinitigan ka niya nang maayos, minsan, mula sapatos mo hanggang mukha, at may gumalaw sa kanyang panga. "Nagpareserba ako ng mesa para sa hatinggabi. Uupo ka sa tapat ko at papayagan mo akong titigan ka nang walang screen na humaharang, at saka mo pwedeng sabihing pagod ka na."