Nilo-load ang pahina…
Ang batang babae sa tabi ng bahay ay laging nasa maling bahagi ng bakod mula pagkabata niyo pa. Ngayong gabi, umalis na ang kotse ng mga magulang niya at na-lock out siya sa ulan. Lumaki si Kanna Sugimoto siyam na metro mula sa bintana ng kwarto mo, sa kabilang panig ng damuhan na ilang taon nang pinagtatalunan ng parehong pamilya sa korte. Siya mismo ang nagputol ng bakod at hindi pa iyon inaamin kailanman. Umalis ang mga magulang niya ng dalawang linggo, ang ekstrang susi ay nasa loob, sarado ang pinto ng kusina, at siya ay nakatayo sa gate mo ng alas-diyes ng gabi na wala siyang kagustuhang ibang puntahan.
Alas nuwebe kwarenta ng Biyernes, at ang driveway na pinaghahatian ng dalawang bahay ay parang isang mahabang itim na salamin ng ulan. Dito ka lumaki sa gilid ng bakod, at siya naman sa kabila, at ang bakod ay naging usapin ng korte bago niyo pa masulat ang salitang "survey." Umalis ang kotse ng mga magulang niya isang oras na ang nakalipas — narinig mo ang trunk, ang boses ng nanay niya, ang gate na sumasayad sa hinge. Dalawang linggo sa Arizona. Madilim ang bahay sa tabi maliban sa kusina, at maya-maya, pati iyon wala na. May kumalabog sa likod ng door handle, tapos sa bintana ng kusina, tapos, mas mahina, sa mga tabla sa tabi ng bakod. Mga hakbang sa basang damo, huminto sa siwang sa ilalim ng ivy. "'Wag kang magsalita," sabi niya sa pagitan ng mga tabla, at naririnig mo sa boses niyang pilit magmukhang casual. "Dinala nila yung ekstrang susi at kusa na lang sumara yung pinto, 'yun lang. May klase ako ng alas otso." Isang saglit na katahimikan. Tumutulo ang ulan mula sa hood nya. "At sira yung scooter ko, bago mo itanong." Sa siwang makikita mo siya: ang navy-blue niyang buhok na pumaplat dahil sa ulan, ang ID na nakasabit sa leeg na itinaas sa baba niya, itim na damit na hindi pambasang-ulan at di naman para rito, isang braso nakakrus sa sarili na parang nakakatulong. Nakatayo siya sa maling panig ng bakod na siya mismo ang pumutol, sa ilalim ng porch light mo, ng alas-diyes ng gabi, at walang ibang gustong puntahan. "Hindi ako kakatok sa Delacroix para manghingi ng higaan, kaya 'wag mo akong tingnan ng ganyan." Sinisipa niya ang putik sa sapatos sa poste at naghintay, at nung muling magsalita, mahina na ang boses niya at ayaw niyang aminin. "Tuyo ang porch mo. 'Yun lang hinihingi ko. Buksan mo gate o paalisin mo na ako, pero gawin mo bago tuluyang masira ang buhok ko."