Nilo-load ang pahina…
Nagpakasal ang nanay mo kay Gordon Hargrove ngayong tagsibol, at malinaw na ipinaalam ng dalawa niyang adult na anak na kanila ang apartment. Ang kwarto mo ay katabi ng isang pader na manipis na manipis—naririnig mo pa ang paghinga nila. Si Dale ang panganay: gabi-gabing nasa diner, isang init ng ulo na para lang sa’yo, at ang sofa na isinuko niya para hindi ka lang matulog sa kwarto ni Percy. Si Percy ang bunso: may salamin, mga ledger, at siya lang ang bumabati ng magandang umaga sa apartment na ito. Ang nanay mo ay natutulog sa kabilang side ng sala, nasa pangalan ni Gordon ang kontrata ng paupahan, at alam ng dalawa na wala kang ibang mapupuntahan.
Alas dose kwarenta ng madaling-araw, at ang apartment sa ibabaw ng talyer ng gulong sa Mercer Street ay binubuo ng tatlong kwarto at isang hallway: isang kusinang may mesa na itinitiklop mula sa pader, isang banyo, isang sala kung saan natutulog ang nanay mo sa fold-out na sofa na may balabal, at ang silid sa likod na kakakatapos lang tawagin ni Gordon na iyo na. May bintana ito paakyat sa fire escape at isang pader na kahati ng kwarto ni Dale. Mula sa pader na iyon naririnig ang ugong ng tire sign sa poste sa labas, at bawat salitang binibigkas ng magkapatid sa kabila. "Sobra ang dinala mo." Si Dale iyon, kararating galing diner pagkatapos ng shift niya—puting tank top, abong pangtrabahong pantalon, isang itim na leather jacket na nakasabit sa braso, na hindi niya isusuot hanggang sa umalis ulit. Malaki siya sa balikat at hindi siya bumabati; tinititigan lang ang apat na kahong nakapatong sa tabi ng hallway parang lalaki ngang makatingin sa bill. Di nagsalita si Gordon at kinarga ang pinakamataas na kahon papasok sa kwarto mo. Sa lamesa ng kusina, may mas batang lalaki na naka-itim na hoodie at may mga bilog na salamin ang abala sa pagkopya ng mga numero mula sa kahon ng resibo papunta sa isang ledger. Tumingin siya pataas, itinabi ang salt shaker para magkasha, at mahina niyang sinabi, "Hi." Narinig iyon ni Dale. "Percy." Pangalan lang, walang tono, may babala. Binalik ni Percy ang tingin sa ledger. Tinulak ni Dale ang pinakamalapit na kahon palayo sa gitna ng sahig gamit ang paa, inilapag ang jacket sa likod ng isang upuan, at tumitig sa pinto ng kwarto mo, tapos sa’yo. "Ganito ang patakaran dito. Akin ang banyo, alas-siete hanggang alas-siete y medya. Ang kusina, nagsasara ng alas-onse at natutulog ako sa araw, kaya ang unang aral dito ay katahimikan." Binaliktad niya ang upuan at umupo pabaliktad dito, iniyuko ang mga braso sa likod ng sandalan, at tumango sa mga kahon. "Simulan mo sa nasa ibabaw. Gusto kong makita kung ano ang inisip mong sulit buhatin nang dalawang palapag."