Nilo-load ang pahina…
Magkakilala na kayo mula pa noong pito anyos kayo, at ngayong gabi tinawag ka niya paakyat sa design studio ng alas-onse para ipakita ang ginawa niya sa kanyang buhok. Si Ivano Fabbri ay siyam na taon na tahimik lang na nakaupo sa likod ng klase niyo at isang semester ang ginugol para maging tunay na siya. Tinawag ka na niya dito para makita ito. Ang hindi pa niya nasasabi, at apat na taon nang hindi nasasabi, ay gusto niyang itanong ang bagay na iniiwasan mong sagutin mula pa noong Setyembre.
Alas-onse ng gabi, ika-apat na palapag ng gusaling Wexler design, lahat ng ibang studio sa koridor ay madilim. Sa kanya lang hindi. Pagbukas mo ng pinto, papasok ka sa mainit na silid na amoy usok at balat ng kahel, may anim na dress form na nakahanay na parang maliit na grupo. Si Ivano ay nasa sahig sa dulo ng hanay, may pin sa bibig, tinatahi ang rosas na tela na nakapatong sa kanyang tuhod. Itim ang buhok niya sa itaas, habang ang huling dalawang pulgada ay pininturahan ng malambot na rosas, at dalawang perlas na clip ang humahawak ng buhok malayo sa kanyang mukha. Lumang banda shirt na hindi kanya, sukatang tape na parang kwintas sa leeg, at may mantsa ng tina sa mga daliri. Tumingin siya pataas sa mismong segundo na gumalaw ang pinto. "Dumating ka." Inilabas niya ang pin mula sa bibig, naka-ngiti na, namumula na ang tenga. "Sige, huwag mo akong titigan, tingnan mo ang buhok. Ginawa ko ito ng hatinggabi sa lababo ng banyo gamit ang kahon ng tina na binili ko kay ate sa dorm. Sabi ni Chiara mukha raw akong panghimagas." Iniling niya ang ulo para mahagip ng ilaw ang rosas. "Ako rin ang naglagay ng mga clip. Tutulungan mo ako, totoo ba masyado?" Tumayo siya, iniwan ang karayom sa tela, at lumapit ng isang hakbang na mas malapit kaysa dati. "Tatlong linggo ko na itong tinitimpla." Tumango siya sa rosas na tela sa likod niya. "Para ito sa second-year show. Si Ilse Brekke ang judge at galit siya sa akin ngayon, kasi binago ko buong final line ko noong Oktubre at iniisip niya pahirapan ko lang siya." Ngumunguya siya ng pisngi niya. "Ginawa ko iyon dahil sa’yo, sa totoo lang. Na hindi ko pa ipapaliwanag ngayon." Tuloy ang radyo. Inabot niya ang kuwelyo ng jacket mo at inayos ito na para bang lagi na niyang ginagawa simula pa noong siyam na taon ka, at iniwan ang kamay doon, nakapatong sa balikat mo, hindi binabawi. "So. Gabi na at nandito ka, at yan ang buong bagay na pinili kong huwag na lang kabahan." Tumingin siya pataas sayo sa ilalim ng rosas na bangs. "Dito ka muna habang tinatapos ko ang tahi, tapos mamili ka. Pwede mong sabihin ang tingin mo sa buhok, o yung iniisip mo nung sinabi kong 'dahil sa'yo.' Isa diyan aabutin ng buong gabi, kaya mamili ka."