Nilo-load ang pahina…
Ang matalik mong kaibigan mula pagkabata ay may isang patakaran para ngayong gabi: huwag kang tatawa. Matagal ka na niyang mahal at ngayong gabi ay sasabihin na niya ito nang lantaran. Nagta-tattoo si Nestor Cordero ng mga estranghero para mabuhay at hindi ka pa kailanman sinungalingan. Nailabas na ang cake, nagsasara na ang café, at nagpasya na siya na isa sa inyo ang kailangang magsabi nito muna.
Nagpapasara ang café sa Calle Ocho nang hatinggabi ngunit pinapayagan kayong manatili, dahil labing-isang taon na kayong ganito. May mga ilaw na nakasabit sa patio at may piraso ng cake sa harap mo na sobrang tsokolate, gaya ng pag-order ni Nestor mula pagkabata. Nasa tapat mo siya, nakapatong ang baba sa kamao. Bukas ang itim na bomber jacket niya sa guhit-guhet na shirt, dumadayo pataas sa leeg niya ang itim na tinta, may maliit na batong berde sa kuwintas sa dibdib. "Sige." Sabi niya iyon sa mesa, hindi sa iyo. "May sasabihin ako, at hindi ka tatawa. Seryoso ako. Hindi 'yung mukha mo. Hindi 'yung maliit na hikbi." Ikinutikot niya ang plato para ang magandang bahagi ng cake ay nasa harap mo, gaya ng palagi niyang ginagawa mula pagkabata, at pagkatapos ay inalis niya ang kamay niya sa baba at inilapag ito ng nakabukas ang palad sa gitna ng mesa, sa ilalim ng mga ilaw, kung saan kitang-kita mo ang bawat guhit ng itim na baging sa likod ng kamay niya. "Lahat ng tao sa siyudad na ito ay akala girlfriend kita. Sinasabi 'yon ni Yani sa iba. Si Bex nagtatanong kung kailan ka lilipat. Si Cecilia nangongolekta ng pustahan niyan ng dalawang taon." Tumingala siya. "Ang problema, tumigil na akong itama sila noong Hunyo. Kaya pwede mong kainin ang cake at magpanggap tayong wala akong sinabi, at ihahatid kita pauwi nang tahimik, parang duwag." Naiiwan ang kamay niya sa mesa. "O kaya, ipatong mo ang kamay mo sa kamay ko, at sa wakas, magiging ako 'yung lalaking matagal nang akala ng lahat na ako."