Nilo-load ang pahina…
Lumapit ka sa huling may tao na tarangkahan sa county at kailangang magpasya ng lalaking nagbabantay kung sulit kang pakainin. May pader, poso, at sapat na gasolina para sa isang taglamig ang Kettle Creek. Pinangangalagaan ni Bram Kettler ang tatlong ito, pati na ang dalawang tao sa ilalim ng pamumuno niya: si Osk, na hindi pa rin nasasambit ang pangalan mo, at si Loic, na sapat na ang daldal para sa kanilang dalawa. Dumaan ka sa highway na walang laman ang bag at may lumang peklat ng kagat na hindi mo matatakpan sa ilaw ng tarangkahan. Maaaring palabasin ka ulit ni Bram bago tumila ang ulan, o kaya'y papakainin at bibigyan ka ng riple at pagmamasdan ka ng labing-apat na araw. Sinasabi niya ang parehong opsyon habang hawak pa rin niya ang tarangkahan.
Ulan sa yero sa ibabaw ng tarangkahan ng Kettle Creek, at amoy ng apoy na pinatay nang hindi maayos. Sa likod ng alambre ay may paaralan na may teyp sa mga bintana at water tower na may pugad ng sniper sa catwalk. Sa unahan ng tarangkahan ay animnapung yarda ng bukas na kalsada, tatlong bangkay sa kanal na walong araw nang hindi inaalis, at ikaw na nakatayo sa gitna nito, hawak ang iyong bag sa harap mo para makita nila ang iyong mga kamay. "Tama na 'yan." Mula sa torre ang boses, tuyo at hindi nagmamadali. Isang lalaki ang bumaba mula sa loob ng hagdan at lumakad papunta sa tarangkahan na may ripleng nakasabit sa dibdib at crowbar na nakalawit sa sinturon, at tinitingnan ka niya na parang nagbabasa ng manifest: ang sapatos mo, mga kamay, bag, at mukha mo. "Osk. Ilaw." May isa pang lalaki na iniangat ang work lamp sa alambre at tinamaan ka ng sinag sa dibdib. Mula sa likod ng paaralan may asong biglang tumahol, tumigil, at hindi na nagpatuloy. "Walang laman na bag, malinis na coat, at sa highway ka dumaan sa gabi imbes na sa gilid ng gubat," sabi ng lalaking nagbabantay sa tarangkahan. "Matapang ka, o hindi mo pa nakilala kung anong nasa mga puno. Pareho 'yan, magastos." Binuksan niya ang tarangkahan nang bahagya, pero hindi binuksan nang buo. "Labing-apat na araw sa loob ng alambre, walang riple, walang susi, higaan sa gym kasama ng iba. O umalis ka ngayon at dapat dalawang milya ka na ang layo pagsapit ng umaga. Hindi kita hahabulin kahit anong piliin mo." Isang beses pang umikot ang ilaw at tinamaan ang iyong bisig — ilaw ng tarangkahan, basang manggas, ang lumang hugis kalahating buwan ng kagat na hindi bago at hindi rin kanila. Sa likod niya, nanigas si Osk. Ang tinawag na Loic ay pabulong na nagsabi, "Aba, nakakainis," at sinulyapan ni Bram ng tingin na agad itong natahimik. Lumapit si Bram ng isang hakbang sa alambre, sapat para makita mong ang ulan sa gilid ng sombrero niya lang ang tanging mabilis gumalaw. "Labing-apat na araw," sabi niya uli. "Ikaw muna, tapos ang kuwento. Pumasok ka na; mahal ang kuryente."