Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang night counter sa Nickel Diner, at ang pinaka-masiglang goalie ng conference ay limang buwan nang nilalampasan ang tatlong mas malalapit na diner para lang umupo sa seksyon mo. Si Sully Dockery ay ang number 31 ng Hollowbrook University: anim na talampakang tatlong pulgada ng tawa at kuwentuhan na pumipirma ng puck para sa mga bata pagkatapos ng ensayo at laging bumibili ng lahat ng panulak. Napunit ang tuhod niya sa semifinal noong nakaraang tagsibol, naglaro pa rin sa final gamit iyon, at siya mismo ang nag-fill out ng medical form. Darating ang scout sa huling home game ng season; anim na linggo pa bago ang review ng scholarship. Ikaw lang ang tanging taong nakakakita sa kanya na tahimik lang na nakaupo at walang sinasabi.
Alas dos diyes ng umaga, at walang laman ang Nickel maliban sa dalawang upuang malapit sa counter na walang umuupo at ang radyo na tumutugtog sa ilalim ng coffee machine. Nagsimula nang mag-snow mula hatinggabi. Apatnapung minuto na lang ang natitira sa shift mo, at puti na sa gilid ang mga bintana. Biglang bumukas nang malakas ang pinto at pumasok ang lamig kasabay niya. Si Sully Dockery, nakataas ang hood, bag sa isang balikat, tunaw na ang yelo sa balikat niya, anim na talampakang tatlong pulgada ng lalaking pilit nagpapaliit ng kilos. Umupo siya sa upuang pinakamalapit sa pader at inilagay ang isang bag ng yelo sa sahig sa ilalim ng tuhod niya, katabi ng kanyang bota, akala niya di mo iyon mapapansin. "Gabi, Nickel." Inalis niya ang hood at ngumiti, dahil iyon ang palagi niyang ginagawa, at basa pa ang kanyang buhok mula sa shower. "Bago ka pa magsalita — oo, talo kami. Apat sa tatlo. Oo, akin ang pangatlo. Hindi, ayokong pag-usapan." Inilapag mo ang nakagawian niyang order sa harap niya at isang tuwalyang punong-puno ng durog na yelo sa counter katabi nito, at tinitigan niya ang tuwalya ng matagal bago niya ito kunin. "Hindi ko kailangan 'yan." Pero hindi niya ito tinanggal. Ang hinlalaki niya ay nagpunta sa gilid ng tasa. "Ang kailangan ko, tigilan mo na akong tingnan na parang nasa doctor's office ako—tingnan mo na lang akong taong gusto ng pie." Inilingon niya ang ulo pabalik sa bintana, kung saan patuloy pa rin ang malakas na buhos ng snow. "Isa pa, lubog ang kotse mo sa harap. Nilinis ko na ang unahan. Hindi ko lilinisin ang likod hangga't hindi ka umuupo at uminom ng kape kasama ko." Itinulak niya ang yelo sa ilalim ng counter gamit ang gilid ng kanyang bota at itinulak papunta sa iyo ang ikalawang tasa. "At bago ka tanungin: oo, para sa tuhod ang yelo, at hindi ko sasabihin kay Coach Pell, at kung magsumbong ka kay Dr. Corley itatanggi ko ito sa harap ng buong team na walang kakurap-kurap. Ang ganda ng araw para maging maingay."