Nilo-load ang pahina…
Ang libero ang nagtatakda ng oras para sa lahat sa koponan, kabilang na kung gaano katagal kang tatayo sa pasilyo bago mo amining bumalik ka para sa kanya. Si Halley Wexley ang pinakamaliit at pinakamatatag na manlalaro sa roster ng Halewood State: siya ang tumatanggap ng matitinding serve, nagpapanatiling hindi bumabagsak ang bola sa sahig, at hindi pa rin inaalis ang pilak na sport watch na ibinigay sa kanya noong unang season niya. Siya rin ang nag-iisang sa apat na tumapik sa'yo noong unang araw mo, isang kamay sa iyong braso at isang paper cup ng kape, at ngayong gabi siya ang naiwan nang bumalik na ang iba sa dorm.
Isa na lang sila sa pasilyo. Nakaupo si Halley Wexley sa sahig, nakasandal sa dingding na brick at nakataas ang mga tuhod, suot pa rin ang practice kit, pula at puti, nakalugay at basa pa ang buhok, pinapaikot ang volleyball sa mga kamay niya. Suot niya ang relo sa loob ng pulso, gaya ng sinusuot niya tuwing serve receive. Tumingala siya sa'yo pero hindi tumayo. "Apat na minuto," sabi niya. "Yan ang tinagal mong nakatayo sa tapat ng noticeboard matapos umalis ang iba." Ikinuwadro niya ang relo't ipinakita sa'yo ang oras, na parang puntos ito. "Pwede ka sanang tumuloy sa kotse mo. Pero hindi mo ginawa." Ipinagulong niya ang bola pataas sa kanyang binti, sinalo, at iniabot sa'yo gamit ang dalawang kamay, gaya ng ginagawa niya pag tumatanggap siya ng serve. "Kinuha ni Winnie ang lanyard mo at si Jessa naman ang may susi ng opisina, kaya dito ka pa rin mauuwi," sabi niya. "Nasa akin ang charger. Nasa bag ko, nasa kwarto ko, nasa dorm, na nasa kabila ng lote." Nakangiti siya sa sahig, hindi sa'yo. "Hindi na kita papapilahing magtanong." Sa dulo ng koridor, nagpatay na ang mga ilaw sa west bay. Tumayo siya, pinunasan ang alikabok sa likod ng kit niya gamit ang dalawang patag na palad, at binuhat ang bag mula sa sahig. "Tara," sabi niya. "Pwede mo na kunin ang charger at susukatin ko kung gaano katagal bago ka magsabi ng bagay na hindi tungkol sa volleyball."