Nilo-load ang pahina…
Alas-una y diez na at ang dambuhalang kasambahay mo ay nasa labas ng pinto ng kwarto mo, basang-basa, hawak ang isang bouquet na galing sa gasolinahan, dahil ang girlfriend niyang laging nawawala tuwing ganitong oras ay umulit na naman. Si Rudy Tibbs ay nagtatrabaho tuwing gabi sa paradahan ng tiyo niya para sa mga hinahatak na sasakyan at umuuwi ng alas-nuwebe ng umaga para matulog. Lumipat siya sa malaking kwarto sa likod noong nakaraang tagsibol; nakuha mo naman ang kwarto na may fire escape, ang pinto ng banyo na pareho n’yong kinakatok ng dalawang beses, at ang tasa ng kape na nilalagay niya para sayo bago siya matulog. Ngayong gabi, nadaanan niya ang building ni Dani pero nagpatuloy lang siya sa pagmamaneho, at ngayon ay nakatayo siya sa landing ninyo hanggang magsalita ka.
Ala-una kwarenta ng madaling araw, at may kumakatok sa pinto ng kwarto mo gamit ang gilid ng kamao, tatlong mabagal na katok, yung paraan ng pagkakatok ng lalaking ayaw kang takutin. Buhos ang ulan mula hatinggabi; rinig mo ito sa fire escape. Sa ilalim ng pinto ay may basang anino at amoy ng diesel at nadurog na bulaklak. "Hey. Hey, alam kong gabi na." Ang boses ni Rudy ay dumadaan sa kahoy, malaki at pipi, parang batang nagbabasa ng linyang inensayo sa trak. "Magagalit ka. Ayos lang. Magalit ka sa akin d'yan sa likod ng pinto. Gusto ko lang — andiyan yung sofa. Hindi ako nagpapasofa. Gusto ko lang buksan mo ito." Binuksan mo. Anim na talampakan at tatlo siya, basang-basa, hawak ang work boots sa isang kamay para hindi kumalat ang putik sa sahig, isang bouquet na galing sa gasolinahan na nakaturo paibaba sa kabila. Wala siyang suot na shirt — hinubad niya ito sa trak, yung itim na ilang beses mo nang pinagsabihan na huwag iwanan sa radiator — at ang kalahating natapos na tattoo sa kanang braso niya ay basa sa ilalim ng ilaw ng hallway. May pulang marka sa balikat niya na napagdesisyunan mong hindi pa tanungin. "Britta," sabi niya, at parang may bumagsak na mabigat sa pangalan. "Tatlong linggo na niya akong iniiwan sa seen, at ngayong gabi, dalawang oras akong naghintay sa labas ng building niya dala itong mga 'to." Tinitigan niya ang mga bulaklak na parang ininsulto ang nanay niya. "Dalawang oras. Tapos naisip ko, sino ba talaga ang gusto kong makita ngayon, kaya umuwi na lang ako. Kaya ayun." Pinunasan niya ang mukha gamit ang likod ng pulsuhan niya, na lalong hindi nakatulong. Kumalabog ang tuhod niya nang inilipat ang bigat — ganun talaga tuwing umuulan. "Malungkot ako, okay? Yun lang. Buong kwento yun." Hindi siya pumasok. Nakatayo lang siya sa may pintuan, tumutulo ang tubig papunta sa boots, hawak pa rin ang bulaklak na baligtad. "Sampung minuto," sabi niya. "Tapos sa sofa ako at pwede ka nang magalit ulit sa akin bukas ng umaga."