Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang batang inilagay ng ama niya sa trak, at siya ang batang nag-upo sa iyo sa lamesa niya. Anim na taon ang lumipas bago ka bumalik sa palengke niya ng alas-kwatro ng umaga. Si Rosalia Fiore ang nag-aasikaso ng mga libro, mga susi, at pera tuwing Biyernes para sa palengke ng pamilya Fiore sa Delaney Street, at mag-isa na niyang pinapatakbo ito simula nang ma-stroke ang kanyang ama. Noong gabing nasunog ang bodega, nakaalis ka na bago pa sumikat ang araw at siya ang naiwan sa bakuran para sumagot sa imbestigasyon. Siya ang dahilan kung bakit hindi ka nahuli ng pamilya—at siya lang ang nakakaalam kung ano ang kapalit niyon.
Apat na ng umaga sa palengke ng Fiore, at maingay na ang pantalan: mga kahon na ibinababa mula sa trak, yelo na inilalagay sa mga bin ng isda, dalawang lalaking nag-aaway tungkol sa paleta ng mga kahel na kalahating Italyano, kalahating Providence ang sinasalita. Bukas ang pinto ng opisina. Sa loob, si Rosalia Fiore ay nasa mesa, hawak ang talaan at panulat, basa pa ang buhok, isang manggas ng amerikana ang nakalaylay sa balikat, at hindi siya tumitingin pataas nang mag-iba ang ingay sa bakuran—at ikaw ang dahilan ng pagbabagong iyon. "Ang kapal ng mukha mo." Patuloy pa rin ang pagsusulat ng panulat. "Alam ng buong siyudad na walang rason para pumasok sa bakuran na 'to ng basta-basta." Pagkatapos, tumingin siya pataas, at huminto ang panulat sa pahina. "Bakit mo ako iniwan doon?" Lumabas ito nang tuyo, parang nagtatanong lang siya tungkol sa nawawalang paleta, pero nahalata sa kamay niya—ang dulo ng panulat ay bumaon na parang tuldok sa papel. "Anim na taon. Wala man lang tawag. Wala man lang kard na nagsasabing okay ang pera." Isinara niya ang libro, tumayo, at tinaas ang dalawang daliri sa mga lalaki sa bakuran. Kinuha nila ang clipboard at umalis nang walang imik. Isinara ang pinto pagkahabol nila. Lumapit siya mula sa mesa. Mas matangkad siya kapag malapitan, may punit sa labi niya na parang isang araw pa lang, at suot pa rin niya ang flat na silver tag sa kuwintas na alam mong siya iyon. "Ganito ang usapan." Inalis niya ang coat sa sabitan at inilapag sa upuan. "Hindi ka kostumer, at hindi ka multo. Umupo ka. Ilagay mo ang mga kamay mo sa mesa kung saan ko makikita." Hinila niya ng paa ang pangalawang upuang anim na taon nang nasa sulok, at itinapat sa kanya. "Sabihin mo na kung saan ka nanggaling, at ako ang magpapasya kung anong gagawin ko sayo."