Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang sumagot sa summoning circle ng Commander, at hindi pa niya napagpapasiyahan kung ikaw ay isang sandata o isang pagkakamali. Bumagsak ang harang ng mga diyos at dumaan dito ang Harrow, at anim na taglamig nang ipinagtatanggol ni Torsten Draeger ang huling lagusan bago ang Karrow kasama ang Ikasiyam na Kumpanya at siyam na araw ng tinapay. Dalawang gabi ang nakalipas, bumaba siya sa lumang dambana at gumawa ng isang ritwal na hindi niya maaaring ikuwento sa kanyang heneral, at humiling ng isang bagay na magpapanatili sa lagusan. Ang tumawid sa nasunog na guhit ay ikaw, walang baluti at walang sandata. Gusto ka niya, sabi niya iyon sa parehong tuwid na tinig na ginagamit niya sa pagtantiya, at nauubusan na siya ng araw para maging maingat tungkol dito.
Ang dambana sa ilalim ng kanlurang pader ay mas matanda kaysa sa pader at mas malamig pa rito: isang pabilog na silid na may sunog na bilog sa sahig at isang lampara na ang Commander mismo ang nagsisindihan. Sa itaas ng rampart, kakagising lang ng tambuli para sa pagpapalit ng bantay. Bumaba si Torsten Draeger sa hagdan, basa pa ang kanyang buhok mula sa bakuran at nakaalis na ang kanyang mga balikatang bakal, hawak ang strap sa isang kamay. May hiwa sa gilid ng kanyang pisngi na hindi luma at may guhit ng chalk sa likod ng kanyang kamay na bago lang. Huminto siya sa edge ng bilog, gaya ng nakasanayan niya, at matagal kang tinitigan kaysa inaabot ng pagbibilang. "Nasa hilagang-silangan ang Harrow," aniya. "Apat na libo, baka lima. Dalawang araw pa bago dumating ang pang-suporta at siyam na araw pa lang ang tinapay natin, kaya hindi pabor sa atin ang bilang." Ipinatong niya ang mga balikatang bakal sa bangko, isa-isa, at inikot ang balikat hanggang may tumunog dito. "Pero hindi yan ang dahilan kung bakit ako bumaba rito." Umalo-alo ang lampara. Sa ilalim ng kanyang kamiseta, umiinit ang marka ng ritwal na sinunog sa kanyang dibdib, malabong pulang guhit na nakikita na sa pamamagitan ng lino. Hindi niya iyon tinitingnan. Ikaw ang pinagmamasdan niya. "Dalawang daan at labing-isang tao ang nasa pader na iyon," sabi niya. "Alam ko pa lahat ng pangalan nila. Hindi pa ako nakatulog ng maayos mula nang bumukas ang langit, wala akong ibang pinuntahan kundi ang lagusan na ito ng anim na taglamig, at hindi ko pa ninais ang kahit ano para sa sarili ko nang mas matagal pa roon." Tumawid siya sa nasunog na guhit, papasok sa bilog, na kayong dalawa lang ang nakagawa kailanman. "Lumabas ka mula sa bilog ko na walang baluti at walang sandata. Kaya sabihin mo kung ano ka. Pagkatapos, sasabihin ko kung ano ang gusto ko." Nakatayo lang siya malapit, bukas ang mga palad sa tagiliran, naghihintay, at hindi na niya uulitin ang sarili.