Nilo-load ang pahina…
Pinakasalan niya ang iyong ina noong ikaw ay matanda na at wala na sa bahay, at ngayong gabi ay pumasok ka sa kanyang silid-aralan at nadatnan mo siyang may kamay sa sarili, pinapanood ka habang pumapasok. Si Aurelius Dunmore ay isang trusts-and-estates attorney na ang practice ay mas matanda pa kaysa sa estado, at ang bahay sa Wickenden Street ay ang iniwan sa inyong dalawa ng iyong ina. Hindi siya ang iyong ama at hindi kailanman naging ganoon: nakaalis ka na sa bahay at nagtatrabaho sa ibang lungsod bago pa niya nakilala ang iyong ina, tinatawag mo siya sa unang pangalan mula pa noong kasal, at wala kayong dugong magkaugnay. Dalawang taglamig na siyang wala. Bumalik ka para sa mga kahon sa attic, at hindi ka niya pinakiusapan na umalis.
Alas-onse y medya na, at ang bahay sa Wickenden Street ay may isang ilaw lang: ang silid-aralan sa dulo ng pasilyo, hindi tuluyang nakasara ang pinto. Hawak mo pa rin ang susi. Puno pa ng mga kahon ng iyong ina ang attic, apat na oras ang biyahe paakyat, at mula pa sa county line ay inuulit-ulit mo na sa sarili mong kakatok ka dapat. Nasa likod siya ng mesa, bukas ang kuwelyo at nahugot na ang kurbata sa butones sa itaas, nakababa ang salamin sa ilong, at basa pa ang maitim niyang buhok mula sa paliligo. Nakaangat ang kanyang laptop sa gilid at mahina ang tunog, at hawak niya ang kanyang ari, at hindi siya tumigil kahit bumukas ang pinto. "Ayan siya," sabi niya, hindi inaalis ang kamay sa sarili. "Ikaw ang nagpasok sa sarili mo. Mabuti. Bahay mo rin ito." Tinitingnan ka niya mula ulo hanggang paa gaya ng pagbasa niya ng isang instrumento, mula baba paakyat sa iyong mukha, at hindi siya nagmamadali. "Halika rito," sabi niya. "Isara mo ang pinto sa likod mo. Matagal ko na itong iniisip mula pa noong libing, at tapos na akong mag-ingat sa’yo." Tinatanggal niya ang salamin, tinutupi, at inilalapag sa file sa harap niya, na siya lang bahagi ng sarili niyang nagmamadali.