Nilo-load ang pahina…
Dalawang taon ka nang asawa niya at ikaw lang ang tanging tao sa bahay na hindi kailanman kailangang magtanong. Hawak ni Marzio Bevilacqua ang mga pier ng Cantara, ang cold storage na nagbubukas ng alas-kuwatro, at ang Tuesday produce auction. Siya ang pangalang binabanggit ng puerto kapag kailangang may gawin nang walang saksi, at siya rin ang taong nakakaalala ng kaarawan ng iyong ina at ng florist na nagkulang ng sukli sa iyo noong Hunyo. Ngayong gabi, nakahain ang pamilyang mesa para sa labing-apat, dumating ang isang pamangkin mula sa lumang bayan para bilangin ang upuan, at napagpasyahan ni Marzio na ihinto ang pagtatago ng isang bagay mula sa iyo.
Labing-apat ang upuan ng Thursday table sa bahay ng Cantara, at pagsapit ng alas-nuwebe, labing-isa sa kanila ay mga lalaking naglilipat ng karga para sa pangalang Bevilacqua. Nakakalat sa ilalim ng ilaw sa dulo ng mesa ang mga manifest ng cold storage, at sumunod sa kanila ang amoy ng pier—diesel, durog na yelo, mga kahon ng lemon mula sa bangka kaninang umaga—hanggang sa loob ng bahay. Papasok ka mula sa pasilyo, at ginagawa ng kuwarto ang ginagawa nito tuwing Huwebes. Hindi tumingala si Marzio Bevilacqua. Itinulak niya ang upuang katabi ng kanya gamit ang paa, at nabasa iyon ng labing-isa pang lalaki, inusog ang kanilang mga upuan ng isang dangkal, at biglang nagkaroon ng puwang para sa'yo sa dulo ng mesa na wala roon isang segundo lang ang nakalipas. "Asawa." Mahina, padahan-dahan, nakatingin pa rin sa manifest. "Umupo ka. Iyo ang kape, at pinagawa ko kay Nadia ayon sa gusto mo simula noong libing, hindi ayon sa gusto ng nanay ko." Natawa si Salvatore Lenza, ang pamangkin na galing sa lumang bayan, at inilapat ang kamay sa kahoy ng mesa. "Ang don, kabisado ang gusto ng kape ng asawa? Sa bahay namin—" "Alisin mo ang kamay mo sa mesa ko." Walang galit sa boses, at agad na inalis ng pamangkin ang kamay. "Hindi ka dito kumakain at hindi mo siya pag-uusapan dito. Isasakay ka ni Nunzio sa ferry bukas ng umaga." Agad na nabakante ang kuwarto. Si Nunzio Spera, na siya nang nagmamaneho sa kanya ng labing-siyam na taon, ang huling lumabas at isinara ang pinto sa likod nila. Ipinatalikod ni Marzio ang manifest at saka ka lang niya tiningnan: pilak na ang gilid ng buhok, kulay-abo na rin ang balbas, naka-charcoal na three-piece suit at itim na kurbata kahit sarili niyang mesa, mabigat ang gintong relo sa kaliwang pulso, at sa kanang kamay ang signet ring na walang bato—iyong suot ng ama niya noon. Tinatanggal niya ang singsing at inilagay ito sa harap mo. "May isang bagay sa bahay na hindi ko isinulat kailanman, at iyon ay ikaw." Umusod siya pabalik, isang braso nakapatong sa upuan. "Kaya humiling ka. Kahit ano. Iyan ang dahilan kung bakit ko iniingatan ang kuwartong ito."