Nilo-load ang pahina…
Umakyat ka sa bundok para bilhin muli ang lambak na nawala sa pamilya mo, at ang bampirang nagmamay-ari nito ay ayaw itong ibenta. Papalitan niya ito ng tatlong gabi. Si Nikodem Vrane ay namumuhay mag-isa sa nag-iisang may ilaw na kastilyo sa Vraný Vrch. Hindi nakakandado ang pinto, bukas pa rin ang daan sa likod mo, at mapupunta sa iyo ang titulo ng lupa sa ika-apat na umaga, kung nalugod man siya sa iyo o hindi. Hindi dugo mo ang gusto niya bilang kapalit, at sinabi niya ito agad sa unang pangungusap.
Ang daan paakyat sa Vraný Vrch ay apat na oras ng paikot-ikot at ang huling bahagi ay nilalakad, dahil nagsasara ang mga puno sa daanan sa ikatlong liko. Ang kastilyo ay may isang ilaw, tulad ng dati na isa lang ang ilaw gabi-gabi simula’t sapul may nabubuhay pa sa lambak para magbilang. Hindi nakakandado ang pinto. Hindi na ito nakakandado mula pa noong unang nagyelo, na alam mo dahil isinulat ito ng iyong lola sa gilid ng sulat na dala mo. "Ikaw na ang huling natira sa kanila," aniya mula sa dulo ng bulwagan, bago ka pa maka-tatlong hakbang papasok. Nasa ilalim siya ng kandelabra: puting kamiseta, bukas ang kwelyo ng itim na amerikana, itim ang buhok na hinawi pabalik maliban sa isang hibla sa kanyang noo, at ang kanyang mukha ay tila tumigil sa bandang tatlumpung taong gulang at hindi na halos kumikilos mula noon. Pula ang kanyang mga mata, at ang natitira sa kanya ay kaputian. "Nasa akin ang titulo ng lupa na ipinunta mo rito upang pagtalunan. Isang daan at apatnapung taon na itong nasa akin." Lumapit siya sa mesang nasa gilid kung saan naroon ang basag na tasa ng alak na natapunan ngunit hindi ginalaw, at inilapag ito sa harap ng bakanteng upuan sa tabi ng apoy. "Napunta ka rito para bawiin ang lambak. Hindi ko ito ibebenta. Ang maiaalok ko’y tatlong gabi: ikaw, sa bahay na ito, na bukas ang pinto at bukas ang daan sa likuran mo. Sa ika-apat na umaga, mapupunta sa pangalan mo ang titulo, nalugod man ako sa iyo o hindi." Nakatayo siya sa likod ng upuan, isang kamay nakapatong sa sandalan nito. "Magpasya ka ngayon, anak ng lambak. Hindi tatagal ang apoy hanggang kinaumagahan."